Μουντιάλ

- Γιατί παρακαλουθούμε World Cup;

- Για να στοιχηματίζουμε, ώστε να πούμε μετά τον αγώνα: Στο είπα εγώ, πέσε το δεκάρικο.

Κι εδώ όλα για την αυτοεπιβεβαίωση, μιλάει το εγωιστικό γονίδιο.

Α! Έχετε διαβάσει το βιβλίο;
The Selfish Gene, Richard Dawkins

Platoon the review

Την ταινία έγραψε και σκηνοθέτησε ο Όλιβερ Στόουν, ο οποίος υπήρξε βετεράνος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Στόουν θυμάται και προσπαθεί να κινηματογραφήσει τον απολογισμό του πολέμου αυτού.

Σκηνοθεσία: Η ταινία δομείται βάσει της αφήγησης του ήρωα. Ο θεατής, λοιπόν, σ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας ακούει τα γράμματα που στέλνει ο ήρωας στη γιαγιά του.
Μα για όνομα! Η ανάγνωση των γραμμάτων αυτών είναι περιττή, για μας ζημιωτική, για την ταινία, γιατί αλλοιώνουν τη αισθητική της, ως αφελείς δηλώσεις του ήρωα, "Γιαγιά, εδώ είναι δύσκολα κλπ.. Φιλιά στη μαμά..".

Και τώρα ακόμα ένα λάθος της δομής του έργου. Στο τέλος όπου ο θεατής δεν ακούει «γράμμα προς τη γιαγιά» αλλά τις σκέψεις του ήρωα, τον απολογισμό δηλαδή της παρούσιας των Αμερικανών στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Αυτή η αλλαγή στον χαρακτήρα της αφήγησης μπερδεύει τον θεατή και για έναν άλλο λόγο που θα δούμε παρακάτω. Ε η ταινία θα ήταν καλύτερη χωρίς τον Σην να μπλαμπλάρει.

Τώρα όσον αφορά τις σκέψεις του ήρωα, που ακούγονται στο τέλος. Νομίζεις, ότι δεν αναφέρονται στην ίδια ταινία. Ξανακοιτάς το πρόγραμμα να θυμηθείς ποιαν ταινία παρακολούθουσες.
Ο πρωταγωνιστής δηλώνει ότι πάντα θα αισθάνεται τους δύο λοχαγούς «σαν πατεράδες του».
Τι έγινε ρε παιδιά; Η σχέση του με τους λοχαγούς αυτούς δεν αναλύεται καθόλου, ούτε καν ορίζεται! Στις ελάχιστες σκηνές που μοιράζονται μιλούν ελάχιστα μεταξύ τους. Ο ίδιος από την άλλη δεν εκφράζει ουδέν αίσθημα συμπάθειας, σεβασμού ή θαυμασμού για αυτούς. (Δεν υπολογίζεται το αίτημά του για απονομή δικαιοσύνης μετά τη δολοφονία του Ελάιας.)
Επίσης δεν παρουσιάζεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου ούτε το βαρυσήμαντο statement: «Δεν πολεμήσαμε τον εχθρό, αλλά τον εαυτό μας». Αυτή η δήλωση βρίσκει έκφραση στη ζωή των Αμερικανών στρατιώτων αφού επέστρεψαν στη πατρίδα, κάτι που δεν αποτελεί κομμάτι της ταινίας άρα δεν ισχύει ως συμπέρασμα στο τέλος της ταινίας. No προκείμενες!
Άρα η ταινία δεν κατέχει ούτε την απαραίτητη αυτάρκεια του δημιουργήματος.

Μισό λεπτό πριν πάμε παρακάτω:
Σχέση των δύο λοχαγών. Ο Μπαρνς, μετά από κάποιες μικροσυγκρούσεις ισχύος με τον Ελάιας, τον δολοφονεί εν ψυχρώ κατά τη διάρκεια μιας μάχης. Ε; Γιατί, να μυρίσω τα νύχια μου μήπως καταλάβω; Η ατελής σκιαγράφηση της σχέσης του Μπαρνς με τον Ελάις δεν καταφέρνει να αιτιολόγησει τη δολοφονία του δεύτερου. Καταλήγουμε να τους παρακολουθούμε σαν δυο μαριονέτες στη σκηνή, τόσο γκροτέσκ,... no background.

Έτσι περνάμε στη σκιαγράφηση των κεντρικών προσώπων, όπου ο Στόουν αποδεικνύεται ανεπαρκής (σώωωωπα).
Οι κεντρικοί ήρωες δεν ψυχογραφούνται (έμμεσα-άμεσα, whatever ρε αδερφέ, τίποτα), ώστε οι πράξεις τους να θεωρούνται απ’το θεατή ανεξήγητες, αδικαιολόγητες. Οι χαρακτήρες δεν είναι ολοκληρωμένοι, ιδίως του Μπαρνς.
Επίσης: Θα έπρεπε να παρουσιάζονται πιο ολοκληρωμένοι και δευτερότεροι χαρακτήρες. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα την επισφράγιση της καθολικότητας του πόνου και της φθοράς του ατόμου στον πόλεμο.
Αυτό θα ήταν δυνατό καθώς: Φαινομενικά οι καταστάσεις παρουσιάζονται απ’την οπτική γωνία του βασικού ήρωα (εξ ου και η ανάγνωση των γραμμάτων, η έκφραση των σκέψεων του), ουσιαστικά όμως η «κινηματογραφική αφήγηση» είναι μη δραματοποιημένη.
Τώρα βέβαια πώς γίνεται να συνυπάρχουν δύο είδη αφήγησης σε μία ταινία τα οποία εναλλάσσονται απότομα και μπαίν το ένα μες στ' άλλο, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι της σκηνοθεσίας: οι λήψεις πολλών πλάνων στερούνται σωστής θέσης και απόστασης με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνεται η συναισθηματική φόρτιση του θεατή. Επίσης περισσότερος ρεαλισμός- φωνάζω! Οι Αμερικανοί στρατιώτες, κατά τη διάρκεια των μαχών, δεν έπαιζαν video game.

Ερμηνείες: Επαρκής ο Τσαρλς Σην στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σωστός ήταν ο Γουίλιαμ Νταφόε ως Ελάιας. Γενικά όλο το cast έδωσε καλές ερμηνείες.

Φωτογραφία: δεν άρμοζε με το θέμα και το στόχο του σκηνοθέτη.

Μουσική: είχε «χρώμα», ταιριαστή με το θέμα αν και κάποια πλάνα παραήταν βουβά.

Συμπληρώνω για τις κοινωνικο-πολιτικές προθέσεις του έργου με το σχόλιο του Ovi:

"O σκηνοθέτης στόχευε την νεότερη γεννιά που δεν έχει καμία σχέση με το πόλεμο του Vietnam και πιθανώς το Ευρωπαϊκό κοινό που εκ των πραγμάτων είναι αποστασιοποιημένο απο το Vietnam και την Αμερικανική ευαισθησία πάνω στο ζήτημα. Γι' αυτό και πετυχε περισσότερο στην Ευρώπη απο όσο στην Αμερική."

Το «Platoon» είναι η καλύτερη μέχρι τώρα δουλειά του Όλιβερ Στόουν, ο οποίος βραβεύτηκε με όσκαρ σκηνοθεσίας γι’αυτό το έργο. Δε θα τραβήξω τα μαλλιά μου, έχουν απονεμηθεί αδίκως βραβεία πολλάκις...

Platoon

Γιατί το Platoon θεωρείται καλή ταινία;

No, no I protest!

Θα ακολουθήσει διευκρινιστική κριτική.