A change of scenery

MyAvatar...

Μου πήρε συνέντευξη ο Proust

Πότε υπήρξες πιο ευτυχισμένος;
Χμμμ... Μπλε!

Πώς φαντάζεσαι την τέλεια ευτυxία;
Την φαντάζομαι με παγωτό και πολλή σαντιγύ.

Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σου;

Μαμά, ψάχνω τη φούστα που φοράω όταν χορεύω λαμπάντα, μήπως την έχεις δει πουθενά;

Ποιο ταλέντο θα ήθελες να έχεις;
Ό,τι περισσέψει, no worries...

Αν μπορούσες ν' αλλάξεις ένα πράγμα στον εαυτό σου, ποιο θα ήταν αυτό;
Τη φοβία μου για τα αεροπλάνα. Oh wait, θα μπορούσα να έχω ένα ζευγάρι φτερά καλύτερα; Who needs a freaking aeroplane then?

Αν μπορούσες ν' αλλάξεις ένα πράγμα στην οικογένεια σου, ποιο θα ήταν;
Θα ήθελα όλοι να ντυθούμε αλα Donna Reed Show, for once...

Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο επίτευγμά σου;
Όλα μεγάλα είναι, χεχε!

Ποιο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημά σου;
A fabulous necklace I got for Christmas. Ah, Santa you really didn't have to...

Πού θα ήθελες να ζεις;
Στο μικρό σπίτι στο λιβάδι.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Μεταξύ μας και ανατριχιάζω, ο θάνατος.

Τι αντιπαθείς περισσότερο;
Τα ψέματα, τα μεγάλα τύπου Πινόκιο.

Τι αντιπαθείς περισσότερο στους άλλους;
Την υποκρισία.

Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερή σου σπατάλη ;
Χμ, τα λεφτά στις καραμέλες.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου ταξίδι;
Το ασφαλές ταξίδι. Πεζοπορία για παράδειγμα...

Ποια θεωρείς την πιο υπερτιμημένη αρετή;
Την "ευγένεια". Δεν είναι "ευχαριστώ" ή "σ' αγαπώ", for god sake.

Σε ποιες περιπτώσεις ψεύδεσαι;
Για να αποφύγω δυσάρεστες καταστάσεις, σχεδόν πάντα σε ξένους.

Τι δεν σ' αρέσει στην εμφάνιση σου;
Πολλά ρωτάς. Μήπως δεν σ' αρέσει εσένα κάτι;

Ποιον άνθρωπο απεχθάνεσαι;
Άσε μην τα μάθει κι έχω μπλεξίματα μετά.

Ποια λέξη ή φράση χρησιμοποιείς κατά κόρον;
Ωραία.

Ποιο πράγμα θεωρείς ότι σε χαρακτηρίζει;
Εμμένω επικίνδυνα στις απόψεις μου.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Να μυρίζω λουλούδια και να βάφομαι, χαχαχα weirdo..

Τι εκτιμάς σε ένα φίλο;
Τη διακριτικότητα, επεξηγώ να μην χώνει τη μύτη του παραπάνω απ' όσο επιτρέπω.

Πώς θα ήθελες να πεθάνεις;
Δεν θέλω ρε!

Carl Barks

I love your oil-paintings...

Εξομολογήσεις ενός άρρωστου μυαλού

Ποτέ δεν αντιμετώπισα τον δήθεν μετά διπλωματίας. Λάθος; Afterall they too try to make a living. Μια επίκληση στην αυθεντία, ο Cobain είπε όμως πως όσο προσπαθείς να δείξεις σαν κάποιος που δεν είσαι, χάνεις από το πραγματικό εαυτό σου. Ίσως αυτό μ' ενοχλεί τελικά, η μικροψυχία.
Ωχ, με πυρετό, πονοκέφαλο και όλων των ειδών τα άλγη. Καταραμένος καιρός για τους έχοντας ιό: Λιακάδα και τα κελαηδιάρικα, δροσιά. Ωχ. (Σχήμα κύκλου...)

Not about the 16 thing

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα στον αγώνα εναντίον επιβολής της αδικίας από το σύστημα. Από τα γενικά στα ειδικά. Οι φοιτητές έχουν δικαίωμα να διαδηλώσουν την άρνηση και τις απορριπτικές διαθέσεις τους σχετικά με το άρθρο 16 -ah, sweet sixteen.

Αλλά και but!! Όταν βγαίνετε στην τηλεόραση, ανταρτόπαιδα, να ξέρετε πως είστε οι άρχοντες του δαχτυλιδιού, δηλαδή καθοριστές ψιλό της κοινής γνώμης -το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να μιλήσετε με συνείδηση και υπευθυνότητα, με μυαλό. Καλά μου παιδιά, yeah *granny granny tone*, δεν είναι δυνατόν να είστε καλεσμένοι ομιλητές στην εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, ο οποίος στο μεταbetween έχει ξεπεράσει τον σατιρικό του ρόλο και θυμίζει κακέκτυπο Σωκράτη στην Αρχαία Αγορά, και στην ερώτηση "Μπορεί σήμερα να ειπωθεί στους δρόμους το σύνθημα του Πολυτεχνείου, Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία;" να παίρνει μικρόφωνο νεαρά κνίτισσα: "Φυσικά. Διότι ζητάμε ψωμί δηλαδή εργασία (δεκτό). Ζητάμε Παιδεία, δηλαδή δημόσια δωρεάν παιδεία για να μορφωθούμε (μα φυσικά, δεκτό) και ελευθερία, δηλαδή τον ελεύθερο χρόνο μας (!!!Πού πας ξυπόλητη στ' αγκάθια!!!)". Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται ο νέος αγωνιστής την αξία της ελευθερίας και να την ταυτίζει με τον χρόνο που παίρνει το μανικιούρ να στεγνώσει; Μάλλον μ;

Πολλοί συνδικαλίζονται για να κάνουν φίλους. Αλλά να μην τους δίνουμε μικρόφωνο. Ξέρω ο Έλλην μια ζωή έτσι έχει μάθει. Ας πατηθεί η συνήθεια λοιπόν.

(I like you Lakis yet sometimes you get too dramatic...)

Επαγγέλεσαι άντρας ή γυναίκα;

Έχει ενδιαφέρον η κυριαρχία του κάθε φύλου στα επαγγέλματα. Πρόσφατα παρατήρησα... δηλαδή πριν 2 χρόνια περίπου... Πρόσφατα came to me -σωστότερη διατύπωση- η εξής παρατήρηση:

Σχεδόν όλοι οι directors είναι άντρες.

Σχεδόν όλοι οι casting directors είναι γυναίκες.

Εφηβεία και κατάθλιψη

Ακούω τα πρώτα πουλιά, που ξυπνούν ξημερώματα πάντα -το έγραψα πρωί, μη νομίζει κανείς ότι το έχασα και δεν αναγνωρίζω τις ώρες της ημέρας- κάτι που μου επιτρέπει να επιστημονολογήσω. Όσο ο έφηβος δεν ενεργεί κατά τον τρόπο, που προστάζει ο ορθολογισμός (ως κύμα πνευματικό) παραμένει καθηλωμένος στο κλίμα μιας ηλικίας χωρίς ταυτότητα –μένει με άλλα λόγια στάσιμος, ακριβέστερα χμμμ μετέωρος .

Δεν είναι παιδί, δεν είναι ενήλικας, θέλει να φερθεί σαν παιδί, μα το σώμα (ας θεωρήσουμε πως ισούται με τον οργανισμό) μαζί με τα γύρω του σώματα επιζητά την ενηλικίωση. Η ασφάλεια εκπορευόμενη από την οικογένεια σταδιακά μειώνεται -δεν θα το έλεγα στην πράξη, αλλά θεωρητικά- οι σεξουαλικές αναζητήσεις γένονται και πληθύνονται, το μέλλον αχνοφέγγει αβέβαιο. Χαχαχα, οι λέξεις "έφηβος", "αβέβαιο" και "μέλλον" έχουν μπει στην ίδια πρόταση άπειρες φορές. Κι αυτό γιατί στην αντίληψη μας η εφηβεία είναι η περίοδος των αποφάσεων και των life επιλογών. Και ξαναχαχαχα ο άνθρωπος μόνο να επιλέγει καλείται στη ζωή ανεξαιρέτως ηλικιακής κατάστασης. Θα το αιτιολογήσω ως εξής: Στην εφηβεία το ίδιο το άτομο είναι πιο εύθραστο κι ευαίσθητο απέναντι στην πραγμάτωση κάθε επιλεγμένης πορείας. Επίσης αυτές οι επιλογές είναι οι πρώτες που θα συλλογιστεί μοναχό του δίχως την παρέμβαση των γονιών (μη μιλήσει κανείς! θεωρητικά!!). Στην προσπάθειά του ν’ ανταποκριθεί, λοιπόν, ο νέος sometimes άτσαλα και αγχωμένα γκρεμίζει κάθε ισορροπία που παρείχε την ψυχική του ηρεμία και καταρρέει, να ρέει σε καταθλιπτική κατάσταση άνευ αιτίας στην ουσία. Από τις βασικότερες ιδιότητες του εφήβου η ατσαλιά και το άγχος.

Η κατάθλιψη ακόμα είναι σίγουρα αυτοάνοσος πάθηση. Οι λόγοι πολλοί, αυτοί που σε οδηγούν στη νόσο, και φυσικά πηγάζουν από την ανεπάρκεια του ατόμου να διαθέσει ποσά λογικής στις καταστάσεις γύρω του. Η ανασφάλεια που γεννάει η εφηβεία στον άνθρωπο αποτελεί έναν από τους λόγους. Η ανασφάλεια που βιώνεται απέναντι στις ενδογενείς, εξωγενείς αλλαγές που επιφέρει το ηλικιακό αυτό στάδιο.

Το άτομο ασθενεί ψυχικά κάτι που εύκολα αντανακλάται στην οργανική κατάσταση –ένα αίσθημα κούρασης έρχεται σε ταύτιση με τη ματαιότητα να δεσπόσει την ύπαρξή του. Μια ιδέα ακόμα πως εξαντλήθηκαν τα/οι ψυχικά αποθέματα/δυνάμεις εντός του, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντισώματα. Στην πραγματικότητα όμως τίποτα δεν εξαντλείται όσον αφορά την ψυχική υπόσταση, αλλά τελεί υπό χειμερία νάρκη. Σαν τα βακτηρίδια στο γάλα, για να ανθίσουν αρκεί να δημιουργήσεις τις κατάλληλες συνθήκες στο περιβάλλον. Η πιο εύστοχη δε θεραπεία για τον καταθλιπτικό είναι η εν αρχή ενασχόληση με το σώμα (που ισούται με τον οργανισμό, το ξαναείπαμε και εμπεδώνουμε). Η φροντίδα της φυσικής υγείας επιφέρει σχεδόν ακούσια την ψυχική αποκατάσταση.

Αν με διαβάσει κάποιος έφηβος ή καταθλιπτικός ελπίζω να συμφωνήσει μαζί μου. Αν με διαβάσει κάποιος έφηβος και καταθλιπτικός, τότε... αχμμμ Good luck with that pal!