MyAvatar

Εφηβεία και κατάθλιψη

2007-01-04T09:12:00.000-08:00

Ακούω τα πρώτα πουλιά, που ξυπνούν ξημερώματα πάντα -το έγραψα πρωί, μη νομίζει κανείς ότι το έχασα και δεν αναγνωρίζω τις ώρες της ημέρας- κάτι που μου επιτρέπει να επιστημονολογήσω. Όσο ο έφηβος δεν ενεργεί κατά τον τρόπο, που προστάζει ο ορθολογισμός (ως κύμα πνευματικό) παραμένει καθηλωμένος στο κλίμα μιας ηλικίας χωρίς ταυτότητα –μένει με άλλα λόγια στάσιμος, ακριβέστερα χμμμ μετέωρος .

Δεν είναι παιδί, δεν είναι ενήλικας, θέλει να φερθεί σαν παιδί, μα το σώμα (ας θεωρήσουμε πως ισούται με τον οργανισμό) μαζί με τα γύρω του σώματα επιζητά την ενηλικίωση. Η ασφάλεια εκπορευόμενη από την οικογένεια σταδιακά μειώνεται -δεν θα το έλεγα στην πράξη, αλλά θεωρητικά- οι σεξουαλικές αναζητήσεις γένονται και πληθύνονται, το μέλλον αχνοφέγγει αβέβαιο. Χαχαχα, οι λέξεις "έφηβος", "αβέβαιο" και "μέλλον" έχουν μπει στην ίδια πρόταση άπειρες φορές. Κι αυτό γιατί στην αντίληψη μας η εφηβεία είναι η περίοδος των αποφάσεων και των life επιλογών. Και ξαναχαχαχα ο άνθρωπος μόνο να επιλέγει καλείται στη ζωή ανεξαιρέτως ηλικιακής κατάστασης. Θα το αιτιολογήσω ως εξής: Στην εφηβεία το ίδιο το άτομο είναι πιο εύθραστο κι ευαίσθητο απέναντι στην πραγμάτωση κάθε επιλεγμένης πορείας. Επίσης αυτές οι επιλογές είναι οι πρώτες που θα συλλογιστεί μοναχό του δίχως την παρέμβαση των γονιών (μη μιλήσει κανείς! θεωρητικά!!). Στην προσπάθειά του ν’ ανταποκριθεί, λοιπόν, ο νέος sometimes άτσαλα και αγχωμένα γκρεμίζει κάθε ισορροπία που παρείχε την ψυχική του ηρεμία και καταρρέει, να ρέει σε καταθλιπτική κατάσταση άνευ αιτίας στην ουσία. Από τις βασικότερες ιδιότητες του εφήβου η ατσαλιά και το άγχος.

Η κατάθλιψη ακόμα είναι σίγουρα αυτοάνοσος πάθηση. Οι λόγοι πολλοί, αυτοί που σε οδηγούν στη νόσο, και φυσικά πηγάζουν από την ανεπάρκεια του ατόμου να διαθέσει ποσά λογικής στις καταστάσεις γύρω του. Η ανασφάλεια που γεννάει η εφηβεία στον άνθρωπο αποτελεί έναν από τους λόγους. Η ανασφάλεια που βιώνεται απέναντι στις ενδογενείς, εξωγενείς αλλαγές που επιφέρει το ηλικιακό αυτό στάδιο.

Το άτομο ασθενεί ψυχικά κάτι που εύκολα αντανακλάται στην οργανική κατάσταση –ένα αίσθημα κούρασης έρχεται σε ταύτιση με τη ματαιότητα να δεσπόσει την ύπαρξή του. Μια ιδέα ακόμα πως εξαντλήθηκαν τα/οι ψυχικά αποθέματα/δυνάμεις εντός του, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντισώματα. Στην πραγματικότητα όμως τίποτα δεν εξαντλείται όσον αφορά την ψυχική υπόσταση, αλλά τελεί υπό χειμερία νάρκη. Σαν τα βακτηρίδια στο γάλα, για να ανθίσουν αρκεί να δημιουργήσεις τις κατάλληλες συνθήκες στο περιβάλλον. Η πιο εύστοχη δε θεραπεία για τον καταθλιπτικό είναι η εν αρχή ενασχόληση με το σώμα (που ισούται με τον οργανισμό, το ξαναείπαμε και εμπεδώνουμε). Η φροντίδα της φυσικής υγείας επιφέρει σχεδόν ακούσια την ψυχική αποκατάσταση.

Αν με διαβάσει κάποιος έφηβος ή καταθλιπτικός ελπίζω να συμφωνήσει μαζί μου. Αν με διαβάσει κάποιος έφηβος και καταθλιπτικός, τότε... αχμμμ Good luck with that pal!

A change of scenery

2007-02-01T11:53:00.000-08:00

MyAvatar...

Last Tango in Paris

2006-09-19T11:05:00.000-07:00

Thank God it's the last one...

Ερωτική ταινία που άφησε εποχή. Μας άφησε χρόνους που λέμε...

Την σκηνοθέτησε ο Μπερνάντο Μπερτουλούτσι, στις δημιουργίες του οποίου κυριαρχεί το ερωτικό στοιχείο- έτσι ακούστηκε μια νύχτα με φεγγάρι. Η συγκεκριμένη πραγματεύεται το πρόβλημα της ανθρώπινης επικοινωνίας, ενώ ασχολείται σε δεύτερη μοίρα με τον έρωτα και το σεξ. Επικοινωνιακές δυσκολίες διασκορπίζονται all around the movie σε βάσεις γενικότερες, μεταξύ του άντρα και της γυναίκας, σε βάσεις ειδικότερες π.χ. Μπράντο-εραστής της γυναίκας του, ρεσεψιονίστ-Σνάιντερ.
Η κύρια σύγκρουση πάντως εντοπίζεται στις συζητήσεις των δύο εραστών όπου βέβαια η ένταση δεν είναι αυτή που ήθελα αλλά με τα πολλά καταφέρνεις να μπεις στο νόημα. Η γυναίκα ζητά full σχέση από τον πληγωμένο άντρα (πενθεί την αποθανούσα σύζυγο) δεν μπορεί να την αγαπήσει ή καλύτερα -για να μην είμαστε μελοδραματικοί- να παραδεχτεί ότι την χρειάζεται κομμάτι της ζωής του.

Σχετικά με τη δομή: Σε ένα ευθύ διάστημα ορίζουμε στο κέντρο την εξέλιξη της σχέσης Μπράντο-Σνάιντερ, στο ένα άκρο του διαστήματος την προσωπική ζωή του Μπράντο και στο άλλο της Σνάιντερ. Για να σφιχτόδενε η κινηματογραφική αφήγηση θα έπρεπε τα σημεία να ισαπέχουν. Όμως αφιερώνεται περισσότερος χρόνος στη Σνάιντερ, φιλμ χωρίς ουσία.

Μουσική: Πολύ δυνατή ένταση (gosh relaaax!). Αν και μερικά κομμάτια ήσαν σωστές επιλογές, τα υπόλοιπα δεν έδεναν με τη κινηματογραφική δράση.

Μοντάζ: Δεν ήταν δυνατό, προσεγμένο. Είναι λογικό βέβαια γιατί ο μοντέρ at the time είχε προβλήματα με την πεθερά του και σαν να μην έφτανε αυτό τον δάγκωσε ένας σκύλος, τον έτρεχαν στο νοσοκομείο μετά για εξέταση λύσσας. Τα αποτελέσματα βγήκαν θετικά. Μεταξύ μας ο γιατρός μου εκμυστηρεύτηκε πως κόλλησε τη λύσσα από την πεθερά κι όχι απ' το σκυλί...

Φωτογραφία: Καλή.

Now the juicy part:
Ερμηνείες

Μπράντο: Πολύ καλή ερμηνεία. Όμορφος ηθοποιός ο Μάρλον. Πότισε το ρόλο του με πόνο βουβό όπου το κλάμα θα εμφανιστεί για μια στιγμή. Κάθε δάκρυ θα είναι η λύτρωση, η παραδοχή της αγάπης.

Μαρία Σνάιντερ: Λάθος επιλογή. Καλά πού ήμουν εν ώρα casting; Χρειαζόταν εδώ μια κοπέλα ωραία, δυνατή, Ηθοποιός. Μια γυναίκα ερωτεύσιμη κι όχι σεξουαλική, να αποπνέει αισθησιασμό και θηλυκή ευφυία. Μια τέτοια ηθοποιός θα έκανε πιο συνειδητή και βάσιμη τη σύγκρουση των εραστών, αλλά και την αμφιταλάντευση της ηρωίδας μεταξύ δύο αντρών.

Ειδική μνεία για τον χαρακτήρα της:
Δεν είναι ολοκληρωμένος-κάτι πολύ επιζήμιο για την ταινία, όχι τόσο επειδή είναι πρωταγωνίστρια αλλά γιατί θα δράσει καταλυτικά στο τέλος με αποτέλεσμα να μην καταλάβουμε το "γιατί". Γιατί αποφεύγει τη σχέση με τον Μπράντο αφού αυτός την αγαπάει; Γιατί προτιμά τον μνηστήρα της; Γιατί δολοφονεί; Θέλω να πω κι εγώ νευριάζω με το γείτονα πού και πού- βάζει δυνατά την τηλεόραση- αλλά ζει ακόμα... και βάζει δυνατά την τηλεόραση.
Αν είχε χτιστεί η περσόνα σωστά η φόνευση του εραστή της θα ταυτιζόταν με τη λύτρωσή της ίσως. Δεν μπορεί να πάψει να τον αγαπάει, να εξαρτιέται, να υποφέρει μισή όσο αυτός υπάρχει, άρα πρέπει η ίδια να τερματίσει την ύπαρξή του. Στην ταινία όμως ως έχει γιατί η Σνάιντερ προτιμά τον μνηστήρα της;

Παρένθεση: Εκτός από τη Σνάιντερ λάθος δομημένος είναι κι ο μνηστήρας της. Ο σκηνοθέτης θέλοντας να τον παρουσιάσει σαν το αντίθετο του Μπράντο τον υποβιβάζει σε καρικατούρα. Μου τη δίνουνε οι καρικατούρες. Ο Ντοστογέφσκι είχε πει ότι οι ήρωες, οι ηρωίδες που γεννιούνται στην τέχνη είναι πολυπλοκότεροι, απ' ότι οι άνθρωποι της πραγματικότητας. Well... Οι τύποι στην ταινία του Μπερναντίνο δεν φτάνουν ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι. Χαχαχαχαχα!

The even juicier part.
Ακόμα. Ήθελα περισσότερο παιχνίδι στις ερωτικές συνευρέσεις παρά διαστροφή. Διαστροφή που υφερπούσε στη σκηνή επειδή τα βλέμματα ήταν κάπως κενά.Ο πληγωμένος όσο και εγκλωβισμένος άνθρωπος στην καθημερινότητα, αποζητά, νοσταλγεί την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, την εκτόνωση μέσα από το παιχνίδισμα και το σεξ. Τη διαστροφή επιδιώκει μόνο αυτός που νιώθει ενοχές, που θέλει να αυτοτιμωρηθεί ή απλά να εκσπερματώσει. For fuck sake if it was just plain sex πώς κατάφεραν να αγαπηθούν; Μιλάμε για άτομα εδώ όχι για μαϊμούδες.

Καταλήγοντας εις επίλογον. Δε μου άρεσε η ταινία και θα της κάνω μούτρα.

Μου πήρε συνέντευξη ο Proust

2007-01-26T13:11:00.000-08:00

Πότε υπήρξες πιο ευτυχισμένος;
Χμμμ... Μπλε!

Πώς φαντάζεσαι την τέλεια ευτυxία;
Την φαντάζομαι με παγωτό και πολλή σαντιγύ.

Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σου;

Μαμά, ψάχνω τη φούστα που φοράω όταν χορεύω λαμπάντα, μήπως την έχεις δει πουθενά;

Ποιο ταλέντο θα ήθελες να έχεις;
Ό,τι περισσέψει, no worries...

Αν μπορούσες ν' αλλάξεις ένα πράγμα στον εαυτό σου, ποιο θα ήταν αυτό;
Τη φοβία μου για τα αεροπλάνα. Oh wait, θα μπορούσα να έχω ένα ζευγάρι φτερά καλύτερα; Who needs a freaking aeroplane then?

Αν μπορούσες ν' αλλάξεις ένα πράγμα στην οικογένεια σου, ποιο θα ήταν;
Θα ήθελα όλοι να ντυθούμε αλα Donna Reed Show, for once...

Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο επίτευγμά σου;
Όλα μεγάλα είναι, χεχε!

Ποιο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημά σου;
A fabulous necklace I got for Christmas. Ah, Santa you really didn't have to...

Πού θα ήθελες να ζεις;
Στο μικρό σπίτι στο λιβάδι.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Μεταξύ μας και ανατριχιάζω, ο θάνατος.

Τι αντιπαθείς περισσότερο;
Τα ψέματα, τα μεγάλα τύπου Πινόκιο.

Τι αντιπαθείς περισσότερο στους άλλους;
Την υποκρισία.

Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερή σου σπατάλη ;
Χμ, τα λεφτά στις καραμέλες.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου ταξίδι;
Το ασφαλές ταξίδι. Πεζοπορία για παράδειγμα...

Ποια θεωρείς την πιο υπερτιμημένη αρετή;
Την "ευγένεια". Δεν είναι "ευχαριστώ" ή "σ' αγαπώ", for god sake.

Σε ποιες περιπτώσεις ψεύδεσαι;
Για να αποφύγω δυσάρεστες καταστάσεις, σχεδόν πάντα σε ξένους.

Τι δεν σ' αρέσει στην εμφάνιση σου;
Πολλά ρωτάς. Μήπως δεν σ' αρέσει εσένα κάτι;

Ποιον άνθρωπο απεχθάνεσαι;
Άσε μην τα μάθει κι έχω μπλεξίματα μετά.

Ποια λέξη ή φράση χρησιμοποιείς κατά κόρον;
Ωραία.

Ποιο πράγμα θεωρείς ότι σε χαρακτηρίζει;
Εμμένω επικίνδυνα στις απόψεις μου.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Να μυρίζω λουλούδια και να βάφομαι, χαχαχα weirdo..

Τι εκτιμάς σε ένα φίλο;
Τη διακριτικότητα, επεξηγώ να μην χώνει τη μύτη του παραπάνω απ' όσο επιτρέπω.

Πώς θα ήθελες να πεθάνεις;
Δεν θέλω ρε!

Carl Barks

2007-01-23T06:28:00.000-08:00

I love your oil-paintings...

Εξομολογήσεις ενός άρρωστου μυαλού

2007-01-14T02:19:00.000-08:00

Ποτέ δεν αντιμετώπισα τον δήθεν μετά διπλωματίας. Λάθος; Afterall they too try to make a living. Μια επίκληση στην αυθεντία, ο Cobain είπε όμως πως όσο προσπαθείς να δείξεις σαν κάποιος που δεν είσαι, χάνεις από το πραγματικό εαυτό σου. Ίσως αυτό μ' ενοχλεί τελικά, η μικροψυχία.
Ωχ, με πυρετό, πονοκέφαλο και όλων των ειδών τα άλγη. Καταραμένος καιρός για τους έχοντας ιό: Λιακάδα και τα κελαηδιάρικα, δροσιά. Ωχ. (Σχήμα κύκλου...)

Not about the 16 thing

2007-01-10T17:32:00.000-08:00

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα στον αγώνα εναντίον επιβολής της αδικίας από το σύστημα. Από τα γενικά στα ειδικά. Οι φοιτητές έχουν δικαίωμα να διαδηλώσουν την άρνηση και τις απορριπτικές διαθέσεις τους σχετικά με το άρθρο 16 -ah, sweet sixteen.

Αλλά και but!! Όταν βγαίνετε στην τηλεόραση, ανταρτόπαιδα, να ξέρετε πως είστε οι άρχοντες του δαχτυλιδιού, δηλαδή καθοριστές ψιλό της κοινής γνώμης -το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να μιλήσετε με συνείδηση και υπευθυνότητα, με μυαλό. Καλά μου παιδιά, yeah *granny granny tone*, δεν είναι δυνατόν να είστε καλεσμένοι ομιλητές στην εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, ο οποίος στο μεταbetween έχει ξεπεράσει τον σατιρικό του ρόλο και θυμίζει κακέκτυπο Σωκράτη στην Αρχαία Αγορά, και στην ερώτηση "Μπορεί σήμερα να ειπωθεί στους δρόμους το σύνθημα του Πολυτεχνείου, Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία;" να παίρνει μικρόφωνο νεαρά κνίτισσα: "Φυσικά. Διότι ζητάμε ψωμί δηλαδή εργασία (δεκτό). Ζητάμε Παιδεία, δηλαδή δημόσια δωρεάν παιδεία για να μορφωθούμε (μα φυσικά, δεκτό) και ελευθερία, δηλαδή τον ελεύθερο χρόνο μας (!!!Πού πας ξυπόλητη στ' αγκάθια!!!)". Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται ο νέος αγωνιστής την αξία της ελευθερίας και να την ταυτίζει με τον χρόνο που παίρνει το μανικιούρ να στεγνώσει; Μάλλον μ;

Πολλοί συνδικαλίζονται για να κάνουν φίλους. Αλλά να μην τους δίνουμε μικρόφωνο. Ξέρω ο Έλλην μια ζωή έτσι έχει μάθει. Ας πατηθεί η συνήθεια λοιπόν.

(I like you Lakis yet sometimes you get too dramatic...)

Επαγγέλεσαι άντρας ή γυναίκα;

2007-01-05T08:52:00.000-08:00

Έχει ενδιαφέρον η κυριαρχία του κάθε φύλου στα επαγγέλματα. Πρόσφατα παρατήρησα... δηλαδή πριν 2 χρόνια περίπου... Πρόσφατα came to me -σωστότερη διατύπωση- η εξής παρατήρηση:

Σχεδόν όλοι οι directors είναι άντρες.

Σχεδόν όλοι οι casting directors είναι γυναίκες.

Φόνος αντί φόνου

2007-01-01T01:43:00.000-08:00

Κατά της θανατικής ποινής με ένα μόνο αλλά huge επιχείρημα:

Ο φόνος aka η αφαίρεση της έτερης ανθρώπινης ζωής αποτελεί έγκλημα σε όλες τις κοινωνίες. Δεκτό μ; Συμφωνώ φυσικά και βέβαια και ναι, πως κάποιοι θέλουν σκότωμα καθώς η οποιαδήποτε μέθοδος σωφρονισμού τούς αφήνει ανέπαφους, μην εξυγιαίοντας επιπρόσθετα το βαρύ παρελθόν. Όμως -αυτό είναι το huge όμως- η πολιτεία σε καμία περίπτωση δεν δύναται να παραβιάσει τα δικαιώματα των πολιτών της και να εφαρμόσει την εκτέλεση της πράξης, που η ίδια τιμωρεί. Σκοτώνουμε δια να μην σκοτώνετε; Ε δεν στέκει λογικά...

ps. Καλή Χρονιά!! Και ως Γκρινιάρης Στρουμφ, "μου τη δίνει το νούμερο 7"...

Dancing in the snow

2006-12-22T14:49:00.000-08:00

Merry Christmas boys and girls!!

Stay warm and happy.., out of the blogsphere, hehe!

Η Διαπίστωση της Ημέρας

2006-12-17T11:42:00.000-08:00

-Στα όνειρά σου έχεις αισθανθεί ποτέ ευτυχία;
-Ναι.
-Δυστυχία;
-Ναι.
-Χαρά;
-Ναι.
-Πόνο;
-Ναι.
-Αγωνία;
-Ναι.
-Άγχος;
-Ναι.
-Ταπείνωση;
-Ναι.
-Τύψεις;
-Ναι.
-Αγάπη;
-Ναι.
-Μίσος;
-Ναι.
-Έρωτα;
-Ναι.
-Αμηχανία;
-Όχι.
-Γιατί;
-Δεν ξέρω.

Έχουν πλάκα τα παιδάκια που κοιμούνται πλάι σε αρκούδακια. Χμ, η δεύτερη διαπίστωση της ημέρας είναι πως εγώ δεν είχα ποτέ αρκουδάκι... Ελεφαντάκι, πασχαλάκι, παπάκι, ποντικάκι, αλογάκι, λαγουδάκι, ανθρωπάκι, σκυλάκι, ναι, αλλά αρκουδάκι no... Χεχε... Life's interesting, huh?

Feeling...

2006-12-11T13:16:00.000-08:00

... nostalgic.

Με τα μάτια πάντα στην οθόνη, χωρίς μουσική πια, απομακρύνομαι από κάθετι και με σκέφτομαι. Μόνο όταν αγγίξεις την υπεραπλούστευση αδειάζοντας το νου από σκέψεις περιττές και άσχημες, βουτηγμένες σε ξεπερασμένες νοοτροπίες κατακτάς την ηρεμία. Ώστε να δεις καθαρά και να κρίνεις σωστά κάθε υποδιαίρεση του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού σου. Χωρίς προκαταλήψεις, δογματικές επιρροές και ανυπόστατες γενικεύσεις.

Είναι δύσκολο, όταν κλωτσάει ακόμα το παιδί μέσα σου, ο άνθρωπος που ήσουν στα 3, στα 5, στα 10. Έτσι αποβαίνει ανεπιθύμητη η ενηλικίωση. Διότι για το παιδί η λεγόμενη υπεραπλούστευση ήταν τόσο δεδομένη όσο και η φρουτόκρεμά του για πρωινό -γνωρίζει πως τα περισσότερα προνόμιά του δεν απαιτούν προσπάθεια προς κατάκτησή των. Αργότερα οι συνθήκες περιπλέκονται, τα κύτταρα του εγκεφάλου πολλαπλασιάζονται μαζί και ο αριθμός των συλλογισμών -αέναα όμως δυσανάλογα. Είναι πολύ μικρό το κεφάλι μας για να βαστάζει συγκεκριμένο ποσό σκέψης κι εκεί σώζει ο ορθολογισμός. Ουσιαστικά μειώνει τον όγκο των σκέψεων, φιλτράρει, πετάει, συγκεντρώνει, συμπιέζει, εξοικονομεί αντοχές και δύναμη.

Κι όσο συνεχίζω να κοιτώ στην οθόνη, να σκέφτομαι άρα να υπάρχω, βλέπω πως τίποτα δεν εξουσιοδοτήθηκε να με πονάει, αφού ο κήπος ανθίζει ακόμα μέσα μου τις ροζ τριανταφυλλιές, τα λευκά άνθη της λεμονιάς. Μέρα με τη μέρα πιστεύω όλο και πιο πολύ την σωκρατική μέθοδο της μαιευτικής. Πως ο άνθρωπος ό,τι χρειάζεται για την πνευματική του -όχι τόσο πρόοδο- αλλά κυρίως επιβίωση μπορεί να το εξορύξει από τα άπατα βάθη της ψυχής του. Το δοκιμάζω και ωφελεί.

Hey

2006-11-21T11:37:00.000-08:00

Thank you guys! Yet, δεν μπορώ να γράφω αν δεν έχω κάτι να πω... Αν το έκανα αυτό θα ήμουν ίσως ο Woody Allen, αλλά let's face it, I'm way more attractive than him... Χαχαχαχα!!!

See you! Really.

Hey angel

2006-10-25T22:28:00.000-07:00

Πάντα είναι όμορφοι αυτοί που εκπροσωπούν τον ρομαντισμό.

(Jane E. is going to take some time off, see you folks...)

Ταμπόν

2006-10-23T12:28:00.000-07:00

"Είμαι αγράμματος. Κι έχω παράπονο που δεν έμαθα ελληνικά. Θα προσπαθώ να εκφραστώ όμως. Και θα προσπαθώ να σκέφτομαι με κάθε τρόπο και μέσο. Και θα συνεχίσω να γράφω και στο χαρτί και στο word και στους τοίχους. Το φίλτρο της λογικής να το χώσεις στη μύτη σου εν είδει ταμπόν."

"Θυμιατίζω τους ανθρώπους που μπορούν να σκεφτούν και να εκφραστούν με αρχή και μέση και τέλος. και τους προσανατολισμένους που φτιάχνουν προσωρινά τα στεγανά για να αποδώσουν μια αλήθεια, μια σκέψη, ένα οτιδήποτε. Μου φαίνεται, για να μπορέσω να γράψω λίστα, κάτι θα έπρεπε να θεωρήσω ακίνητο και γύρω του να περιφέρομαι, να υπογράψω μια σύμβαση με σάλιο ή να έχω μια πένα που δεν στραβώνει η μύτη της ακόμα κι αν γκρεμοτσακιστεί από μέγιστο ύψος. Ή κάτι ανάλογο με αυτά. και όχι τύπου: Σαν μπει στη γη το φέρετρο και ρίξουνε το χώμα διαδώσετε πως το φονιά τον αγαπώ ακόμα."

ΣαλτάρωΣτοΚενό

Μ' αρέσει η φράση: "Το φίλτρο της λογικής να το χώσεις στη μύτη σου εν είδει ταμπόν". Δύσκολα βρίσκεις ανθρώπους που βαδίζουν βάσει της ορθής λογικής. Κι αυτό γιατί είναι δύσκολη η υιοθέτηση της εν λόγω μεθόδου, επώδυνο όπως όταν προσπαθείς να τοποθετήσεις ένα ταμπόν στο ρουθούνι σου. Αν όμως επιχειρηθεί, ο νους δομείται σωστά και στρωτά, οι νοήσεις μπαίνουν σε σειρά, συνδυάζονται οι γνώσεις με τις εμπειρίες και το ήθος με αποτέλεσμα ο άνθρωπος ν' αποκρυσταλλώνεται σ' ένα όμορφο άτομο με ορθή σκέψη, που δύναται να πραγματωθεί πολλές φορές.

Now the tricky point: Πολύ συχνά κάποιοι θέλησαν να αποφύγουν την εισχώρηση του ταμπόν στη μύτη τους, but on the other hand ζήλευαν το κύρος που στολίζει τους ορθολογιστές της κάθε εποχής, πλην του Μεσαίωνα- τότε αν ήσουν θιασώτης λογικής σε στόλιζαν φλογίτσες στην πυρά. Η λύση στο πρόβλημά τους περιγράφεται στο προήγουμενο post (Drama Queen). Πλέκουν και φορούν την περσόνα του ορθολογιστή, του εγκεφαλικού ατόμου που ξέρει πάντα με μέτρο να υπολογίζει το συναίσθημα. Ο τρόπος πλεξίματος -τα έχουμε πει- είναι η τέχνη της μιμιτικής, της υποκριτικής.

Δεν είναι δύσκολο να τους εντοπίσεις, ακόμα δεν είναι κακό αν σας έχουν στο παρελθόν πείσει για την αυθεντικότητά τους, εγώ ξεγελάστηκα από ένα ποιητικό αίτιο και μάλιστα πρόσφατα. Here's the secret tip: Κατάχρηση της επίκλησης στην αυθεντία, no original thoughts. Ακόμα θα παρατηρήσετε πως τα ενδιαφέροντά τους δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερη απόκληση από την mainstream γραμμή που εχάραξαν οι διανοούμενοι της πλέμπας. Για παράδειγμα: Το "κουρδιστό πορτοκάλι, wow, αριστούργημα, νόημα beyond any mind borders". Δεν θα πει κανείς τους: "Το persona του Bergman, μπλιαχ", συγγνώμη ταίνια ήταν αυτό το πράμα; Don't misconceive me though μ' αρέσει ο Ingmar...

to be continued... ίσως

It’s a sad and beautiful world

2006-10-18T13:38:00.000-07:00

Μιλάμε για την τρίτη δημιουργία του ανεξάρτητου κινηματογραφιστή Jim Jarmusch: Το «Down by law» διαλογίζεται περί ανθρώπων και σχέσεων μεταξύ των. Παρακολουθεί πιο συγκεκριμένα την συνύπαρξη διαφορετικών ατόμων -μέσα από το πρίσμα του ιδιαίτερου χιούμορ του δημιουργού, πάντα.

Περιληπτικά η ιστορία έχει ως εξής: Στο ίδιο κελί μιας φυλακής της Λουϊζιάνα συνβρίσκονται ένας νταβατζής, ένας ξεπεσμένος DJ, κι ένας Ιταλός με ελάχιστα, αλλά αρκετά αγγλικά στην τσέπη του. Παρά τις αντιπαλότητες που αναπτύσσονται ανάμεσά τους δίνουν τελικώς τα χέρια προκειμένου να αποδράσουν. I scream you scream we all scream for ice cream. Την απόδραση των 3 (κατά το "απόδραση των 11, you know) έπεται η περιπλάνηση στα βαλτοτόπια της Ν.Ορλεάνης ώσπου να επιλέξει ο καθένας το δικό του ξεχωριστό μονοπάτι.

Η ταινία εξελίσσεται αργά- όχι όμως βαρετά- στο πρώτο της μισό, και συνεχίζει με πιο έντονη δραματική πλοκή. Κινείται στα κλασικά σκηνοθετικά και σεναριακά μοτίβα του “Xρυσού Aιώνα” (ναι, ναι) του Τζάρμους, ο οποίος περιλαμβάνει τις black and white: Stranger than Paradise, DeadMan, Coffee and Cigarettes. Το ιδιαίτερο πνεύμα του, που απλά απορρέει από τα συμβάντα, δυναμιτίζει το μινιμαλισμό που κυριαρχεί ανά φιλμ στριπ. Πολλοί γι’ αυτό το λόγο κατατάσσουν το έργο στις κωμωδίες. Οοοο, hush, είναι κάτι υπερβολικά παραπάνω από κωμωδία. Ο Jarmusch δίνει ρεσιτάλ στη σκιαγράφηση χαρακτήρων και στο φωτισμό σκοτεινών πτυχώσεων των δεσμών του τρίο. Η ταινία πάλι με την αισθητική της επιδιώκει να πάρει συμβολικές διαστάσεις, που ο θεατής καλείται να ερμηνεύσει κάθε φορά σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία του.

Η φωτογραφία του Robby Müller- έχει συνεργαστεί με Wenders, Trier- είναι μαγευτική. Θα θυμίσει ίσως έργα παλιά του ’30 ή films noir του ’50-’60. Καθώς η ταινία παίζει με αποχρώσεις του μαύρου και του άσπρου, υποβάλλει την αίσθηση ότι σίγουρα οι εικόνες κρύβουν αλήθειες, που ο δημιουργός απλά δε θέλει να μας περάσει άμεσα. Call me crazy, αλλά σε συγκεκριμένες φάσεις μού δημιουργήθηκε η αίσθηση του πράσινου, μπεζ, ουφ...

Ο John Lurie κι ο Tom Waits κεντάνε την εικόνα με τη μουσική τους ιδανικά. Οι δύο αυτοί σπουδαίοι κύριοι της Jazz αποτελούν και το βασικό cast του έργου (κορίτσια ο Lurie κι ο Waits!!!) παρέα με τον Roberto Benigni, που εδώ (πρώτη του εμφάνιση έξω από το ιταλικό σινεμά) δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Ο χαρακτήρας παίρνει κωμικοτραγικές διαστάσεις- περιφέρεται σαν Chaplin μοντέρνων καιρών και μιλά (σε σπαστά αγγλικά) για ποίηση και αγάπη.

Η ταινία σε όλη τη διάρκεια της αποπνέει έναν λυρισμό χαρακτηριστικό του Jarmusch. Η εναρκτήρια σεκάνς, όπου η κάμερα κόβει βόλτες στους αστροφωτισμένους δρόμους της Ν.Ορλεάνης συνοδευόμενη από το Jockey full of bourbon του Waits (meeeelting) παρασύρει με την γοητεία της.
Άντε δείτε το. Με κόκκινο κρασί...

Καθείς και το βάθος του

2006-10-17T14:44:00.000-07:00

Εξομολογούμαι.

Ο πλούσιος στη θέση του φτωχού κι εγώ μια από τις υπάρξεις που σε αναζητούν. Ζητώ το έλεος σου, χρυσό και λουλούδια. Λουλούδια αγριωπά που μυρίζουν την άνοιξη όσο κανένα τριαντάφυλλο του 21ου αιώνα.

Δεν θα ακούγονται για πολύ τα βραχνά τραγούδια, αλλά δε νοιάζεται κανείς όσο κυλούν τα ποτάμια των μεταλλορύχων. Όπως βλέπω.

Υπέφερα στη ζωή μου κι υποφέρω. Ποτέ δεν κολύμπησα στο χρήμα παρά μόνο διακινούμαι με κωπηλατικές κινήσεις στο σωρό των αναμνήσεων, των εμπειριών των ξεχασμένων από πολλούς. Λαχανιάζω, είναι αλήθεια. Κάθε κέρμα μια αγάπη, μια αγωνία κι ένα ταξίδι. Κάθε θησαυρός ξωραϊσμένος μια εξερεύνηση στα βάθη των αμαζόνιων δασών, στους πόλους με την ψύχρα να χαλάει τη θωριά.

Δε θέλω να αγοράσω λεμονάδα στο μπαράκι, είπα μικρός. Γιατί σε χρόνια πολλά από σήμερα θα κοιτώ το νόμισμα αυτό, θα ξεδιψώ ανακαλώντας τις περιπέτειες της νιότης, τον κόπο της ανακτησης μιας πρώτης δεκάρας.

Δεν είμαι καπιταλιστής είμαι ένα λευκό παπί που έχασε για πάντα την χρυσή του αγαπημένη και τώρα την αναζητεί μονάχα στο Κλοντάικ του νου, στις μαλαματένιες ράβδους, στις μετάλλινες λίμνες του θησαυροφυλακίου.

Είμαι ένα παπί- λέω- με συντροφιά μια χούφτα ανήψια, μ΄αγαπούν μα δε με ξέρουν. Όχι. Όπως με ήξερε εκείνο το πλάσμα το αγγελικό: Κουρελιασμένο, κουρασμένο, δικόν της. Τα βλέμματα μου προσφέρονταν καθρέφτες να θαυμάζει σ' αυτά την ομορφιά της. Δοσμένος στην ψυχή της όλος. Θυμάμαι που ζούσαμε μαζί στο λόφο. Ευτυχία, μόνοι.

Κοιτώ την ξανθή τούφα της, τη ζωγραφιά της στον τοίχο. Μου λείπει.

Θα έδινα τα πάντα για την αγάπη της, για ένα φιλί της, μιαν αγκαλιά της. Κι ύστερα θα αποχωρούσα χορτασμένος από τον χώρο της βιομηχανίας, των καρτούνς, των κόμικς.

Ονειροφαντασίες... Θα μείνω πάντα εδώ να εκφυλίζομαι στα χέρια ασήμαντων καλλιτεχνών, να την σκέφτομαι ώρες βραδινές, να δακρύζω και να τρεμουλιάζει το όνομά της στα χείλη μου, "Γκόλντυ".

"Σ' αγαπώ."

(Παραστράτησα, χεχε...)

Drama Queen

2006-10-15T16:14:00.000-07:00

Φτάνω σ' αυτό το σημείο: Τα άτομα κινητροποιούνται βάσει των στόχων που θέτουν στη ζωή τους. Πολύ συχνά η υποκρισία γίνεται θεμιτό μέσο ώστε να κινηθούν ελιγμοειδώς στον χωροχρόνο και να επιτευχθούν οι επιθυμητές σκοπιμότητες.

Όσο καλύτερος υποκριτής είσαι-αν ποιείς το imaginary ήθος που έχεις επιλέξει για την εκάστοτε περίσταση ικανοποιητικά- τόσο ευκολότερος φαίνεται ο δρόμος. Ο δρόμος για να κάνεις σεξ, να βρεις σύντροφο, να χτίσεις καριέρα, να φας μια μπανάνα...

Διότι αναγνώσκεις τα θέλω και τα ζητάω στο πρόσωπο του συνανθρώπου, που τείνεις να χρησιμοποιήσεις, και υποκρίνεσαι λεκτικώς πως δύνασαι να του παρέχεις την πραγμάτωση των. Keep someone happy/satisfied is always the best way to do it.

Τώρα όσον αφορά την εφαρμογή της παραπάνω θεωρίας στο διαδίκτυο, ο ΣαλτάρωΣτοΚενό έγραψε-he knows better than me:

"Δυστυχώς, στα blog μαζεύτηκαν οι γνωστοί μας μαλάκες του ίντερνετ, που αγόρασαν υπολογιστή και εναπόχεσαν τη ζωή τους πάνω στην οθόνη, [...] είδα διάφορα blogs όπου οι παραπομπές σε άλλα, γίνονται με κριτήριο το φύλο. Οι χρήστες της υψηλής (μμμμμ) τεχνολογίας επιστρέφουν για να πουν τα λόγια και να φτιάξουν κοινότητες, να υψώσουν καπνούς και πορτραίτα του Μαρξ, να φορέσουν τα πράσινα περιβραχιόνια της θλίψης και να διαπράξουν σχολιασμούς και εκβιασμούς. Γενικούς εκβιασμούς: Πνεύμα, ύλη, σώμα, τέχνη, φίλους, αδερφούς." Να διαπλάσουν image, έναν δεύτερο τύπο εγκυβωτισμένο στον μόνον τους εαυτό (διαφορετικά μιλάμε για σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας χαχαχα), ώστε να προσεγγισθούν τοιοτοτρόπως.

Ο πίνακας είναι η μισή ουσία του κειμένου κι αφιερώνεται to my fella, my ol'man...

La vie de l'Absurde

2006-10-15T11:19:00.000-07:00

Captain Corcoran: One of them goes around with a black moustache.

Groucho: So do I; if I had my choice, I'd go around with a little blonde.

Captain Corcoran: I said, one goes around with a black moustache.

Groucho: Well, you couldn't expect a moustache to go around by itself. Don't you think a moustache ever gets lonely, Captain?

Chico: Hey, sure it gets-a lonely. Hey, when my grandfather's beard gets here, I'd like it to meet your moustache.

Groucho: Well, I'll think it over; I'll talk it over with my moustache. Tell me, has your grandfather's beard got any money?

Chico: Money? Why, he fell hair to a fortune.

[Monkey Business]

Capt. Spaulding: I used to know a fellow who looked exactly like you by the name of Emanuel Ravelli. Are you his brother?

Ravelli: I am Emanuel Ravelli.

Capt. Spaulding: You're Emanuel Ravelli?

Ravelli: I am Emanuel Ravelli.

Capt. Spaulding: Well, no wonder you look like him. But I still insist there is a resemblance.

Ravelli: Heh, heh, he thinks I look alike.

Capt. Spaulding: Well, if you do, it's a tough break for both of you.

Capt. Spaulding: Well, all the jokes can't be good. You've got to expect that once in a while.

[Animal Crackers]

Μια καμένη σημαία εξομολογείται

2006-10-13T13:20:00.000-07:00

Για μένα ο αναρχικός έχει την χάρη του ονόματός του. Βασίζω κάθε μου γνώμη στην ετυμολογία του ονόματος. Α, στερητικό + αρχή ισούται με έναν άνθρωπο που δεν υπακούει σε οιαδήποτε εξουσία, αναιρεί κάθε τοποθετημένο όριο, άρα και την ελευθερία, τόσο τη δική του όσο και των άλλων.
Τώρα βέβαια μου είπαν ότι δεν το βλέπω πολιτικά το θέμα. Ok. Να το δω και πολιτικά. Τι να δω; Ότι έχουμε κάνει αρκετά κοινωνικά βήματα από όταν αποτελούσαμε νεολιθικές teeny tiny κοινότητες των 10 οικογενειών; Γιατί μόνο σε αυτού του είδους τις κοινωνίες εφαρμόζεται το πολίτευμα των συλλογικών αποφάσεων και της πλήρους απαλοιφής εξουσίας. Ας μην το δω, δεν βρίσκω τα γυαλιά μου άλλωστε.

Παρόλαυτα το post δε θα ασχοληθεί με την ουσία του αναρχισμού και τους γνήσιους εκφραστές του, αλλά με τους νεαρούς αναρχικούς που νομίζουν πως it’s all about the messy hair and dirty jeans… Σχετικά λοιπόν με την αλλαγή του κόσμου συν του αύριο, μεθαύριο κι όλης της βδομάδας: Η αντίδραση τους απ’ ό,τι έχω καταλάβει εκδηλώνεται με τις διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης, με τη ρίψη λαχανικών/αυγών και το κάψιμο σημαιών παντός έθνους εκτός των τριτοκοσμικών. Φυσικά ξέχασα τα αξιομνημόνευτα συνθηματικά στους τοίχους, «Θα σας σφάξουμε στο γόνα με το κονσερβοκούτι», να το έγραφες με καλλιγραφικούς χαρακτήρες τουλάχιστον.

My point. Μειώνοντας την αισθητικής μιας στιγμής του χωροχρόνου δεν καταφέρνεις να διατυπώσεις αντίδραση, αλλά να εκνευρίσεις συμπολίτες και ματ, δεν φταίω που τρώτε ξύλο folks.

Ανακαλώ την εξής ανάμνηση: Ενώ μαινόταν ο πόλεμος στο Ιράκ, τα Ελληνόπουλα διαδήλωναν καθημερινά στην Ομόνοια, στην Θεσσαλονίκη… Έκαιγαν ομοιώματα του Μπους, τον καρνάβαλο όπως λέω εγώ κι έκανα τρελό κέφι όπως έλεγαν αυτά. Την ίδια στιγμή που άνθρωποι εκτοξεύονταν σε χίλια κομμάτια στα ανατολικά. Δεν σκοπεύω να γίνω μελοδραματική, ίσως κάπου/σε τόσο έντονες κρίσεις συμφωνώ με τις ομαδικές συνάξεις, που όμως δεν έχουν σκοπό την καταστροφή του περιβάλλοντος χώρου και την προσβολή εθνών στο σύνολο, «Γουρούνια Αμερικάνοι…-, πώς κάνει ρίμα»;

Στο σημείο του βανδαλισμού μη μου υπογραμμίσετε τα περί γνωστών αγνώστων κι άγνωστων γνωστών. Δεν αναφέρθηκα στο σπάσιμο των πάντων, αλλά στα απλά πραματάκια που κάνουν οι γνωστοί γνωστοί αναρχικοί. «Μην λερώνεις παιδί μου με βωμολοχίες τον τοίχο, μην σου λερώσω την ραχοκοκαλιά, δεν θέλεις να πω τίποτα χειρότερο!», in a granny tone.

Οι πολίτες μπορούν ν’ αρνηθούν την προσκείμενη αρνητικά αρχή με πιο αποτελεσματικές μεθόδους. Ποτέ δε θα αρκεί ένα μάτσο φοιτητουδιών που καίει σημαίες. Υπάρχουν τα εμπάργκο, ο εθελοντισμός, η τέχνη, ο πολιτισμός για να ενδυναμωθεί ο ισχυρισμός ενός συνόλου ενάντια στο σύστημα και τις κυβερνήσεις. Συναυλίες, τραγούδια, ταινίες, κείμενα επηρέασαν, όχι όμως ένα ανορθόγραφο σύνθημα στον τοίχο μιας πλατείας…

Ασυναρτησίες

2006-10-13T05:09:00.000-07:00

Paraskevidekatriaphobic: Η μαμά μου είναι λέξη, κι ο μπαμπάς μου συρμός τρένου. Κατάγομαι από την Ελλάδα, τόσο όσο κι η Stefanie Klein. Με έχει ερωτευτεί ένας ψυχίατρος αλλά εγώ θέλω τον τρελό.

(Λόγω της ημέραααας...)

Μπλε παρατήρηση

2006-10-10T11:04:00.000-07:00

-Which is your favourite colour?
-I cannot pretend to feel impartial about colours. I rejoice with the brilliant ones and am genuinely sorry for the poor browns. Winston Churchill/You're my kind of fella sir, χαχαχαχαχα!

Ακόμα κι οι χαζές (όπως θεωρούνται στις vip συνεντεύξεις) ερωτήσεις επιδέχονται ξύπνιες απαντήσεις (δίχως ίχνος ειρωνείας)...

Baby, put on your coat

2006-10-08T19:51:00.000-07:00

Clothes make the man. Naked people have little or no influence on society.
Mark Twain

Οι άνθρωποι χτίζουν το lifestyle, το οποίο τους εκφράζει, με μια χούφτα ρούχα, μια μπλούζα είναι όπως ένα αυτοκίνητο ή ένας άνθρωπος- έχει χαρακτήρα. Απτά σημεία της προσωπικότητας ενός ατόμου εκφράζονται με τις outfit επιλογές του. Τα πιο βασικά και ουσιαστικά παραδείγματα είναι αυτά της καλαισθησίας, του κοινωνικού υποβάθρου, της πνοής του ατόμου. Εξηγούμαι για το τελευταίο: Μια γυναίκα θηλυκή διαθέτει αλλιώτικο ρουχισμό από μία λιγότερο sensual.

Ο τρόπος, με τον οποίο επιλέγουμε τα ρούχα μας, διαμορφώνεται σύμφωνα με τα γονίδια, την ανατροφή μας, τις εμπειρίες, γενικότερα το background μας. Τα διδάγματα δε, μερικές φορές δόγματα, με τα οποία γαλουχηθήκαμε δρουν καταλυτικά μέσα μας ώστε να ρίξουμε το φουστάνι ως τον αστράγαλο. Γιατί τι θα πει το χωριό; Η ανθρωπότητα; Φαντάζεσαι να διανοηθούν πως είσαι του δρόμου. Ντροπή και όνειδος! Ω, το φουστάνι διαθέτει σκίσιμο ως τους γλουτιαίους;… Ξέφυγα πάλι, χαχαχαχαχαχα… Φαίνεται πάντως γνωστή η παράγραφος.

Η έννοια της μόδας βρίσκει το νόημα της όταν κατά τη διαδικασία της στιλιστικής επιλογής η ατομική βούληση παύει να υπάρχει. Όταν ένα περιοδικό ή μια τηλεόραση υποδεικνύουν το χρώμα της κάλτσας που οφείλεις να φορέσεις. Ουσιώδης για τον άνθρωπο η διαφοροποίηση της «ατομικής επιλογής» από τη «μόδα». Η μόδα επιβάλλεται στους ανθρώπους αθ πούμε από τον Αθλάνη που κυριαρχεί επί των μαζών λόγω ιδιότητας στιλίστα-σχεδιαστή. Sounds familiar.

Εδώ χάνεται όμως το προσωπικό υπόβαθρο κάθε μέλους της μάζας ή ας πούμε καλύτερα η έκφραση αυτού. Καθορίζεται από τον άρχοντα παράγοντα.. Μπορεί αν είναι ικανός να επιβάλει τα ίδια αισθήματα σε πολλούς παράλληλα (διότι η φούστα του υπόσχεται a touch of chic) – αν και η υστερία είναι πάθηση του ατόμου εντούτοις μπορεί να ασθενήσει την ίδια στιγμή ο πληθυσμός μιας πόλης (μαζική υστερία). Γενικό παράδειγμα, καθαρίζει τη θέση μου, αλλά και τα νερά του Μισισιπή (όπου ένα παπί έκανε πιπί και ω συμφορά τώρα θα λέγεται Μισιπιπής): Το κομμουνιστικό πολίτευμα. Ξεχώριζες άτομο στην πλατεία; Κλώνοι, smartless…

Η μόδα επιφέρει αισθητικά την ομοιομορφία, κάτι ασύμβατο με τη δεδομένη διαφορετικότητα/μοναδικότητα των ατόμων. Είναι εργαλείο των εκάστοτε αρχόντων ώστε να καλοπιαστούν τα συμφέροντά τους. Η ενσωμάτωση του ατόμου στον όχλο φέρνει καταστροφικές συνέπειες στη νόηση του, στη βούληση και την δράση του (plus προσθέτω την διάδρασή του με τους άλλους-ubuntu, μου έμαθε ο Σκιές). Ναι, ακούγεται heavy, και;

Είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε την προσωπική επιλογή από τη μαζική στιλιστική υστερία. «Στιλιστική υστερία», αίσχος ακούγεται…

Timbuktu

2006-10-08T02:24:00.000-07:00

A priest and an Australian shepherd met each other in the final of a quiz show.
After answering all the normal questions, they were neck-and-neck with the same number of points and the quizmaster had to set a deciding question.

The question was to compose a rhyme in 5 minutes including the word “Timbuktu”.

After 5 minutes, the priest presented his poem:

“I was a father all my life,
I had no children, had no wife,
I read the Bible through and through, on my way to Timbuktu…”

The audience was thrilled and celebrated the churchman as the certain winner.

However, the Australian shepherd stepped forward and recited:

“When Tim and I to Brisbane went,
We met three ladies cheap to rent,
They were three and we were two,
So I booked one and Tim booked two…”

Άνθρωποι και αφηρημένες έννοιες 2

2006-10-06T14:55:00.000-07:00

Συνέχεια...

"Γελούσε με το γέλιο της και έκλαιγε με τα δάκρυα της." Τάδε-τα πάντα σχετικά έφη ο Ηλίθιος.

(Suckers, για σας που περιμένατε a full page post, χαχαχαχαχαχαχα.)