MyAvatar

A change of scenery

2007-02-01T11:53:00.000-08:00

Μου πήρε συνέντευξη ο Proust

2007-01-26T13:11:00.000-08:00

Πότε υπήρξες πιο ευτυχισμένος;
Χμμμ... Μπλε!

Πώς φαντάζεσαι την τέλεια ευτυxία;
Την φαντάζομαι με παγωτό και πολλή σαντιγύ.

Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σου;

Μαμά, ψάχνω τη φούστα που φοράω όταν χορεύω λαμπάντα, μήπως την έχεις δει πουθενά;

Ποιο ταλέντο θα ήθελες να έχεις;
Ό,τι περισσέψει, no worries...

Αν μπορούσες ν' αλλάξεις ένα πράγμα στον εαυτό σου, ποιο θα ήταν αυτό;
Τη φοβία μου για τα αεροπλάνα. Oh wait, θα μπορούσα να έχω ένα ζευγάρι φτερά καλύτερα; Who needs a freaking aeroplane then?

Αν μπορούσες ν' αλλάξεις ένα πράγμα στην οικογένεια σου, ποιο θα ήταν;
Θα ήθελα όλοι να ντυθούμε αλα Donna Reed Show, for once...

Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο επίτευγμά σου;
Όλα μεγάλα είναι, χεχε!

Ποιο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημά σου;
A fabulous necklace I got for Christmas. Ah, Santa you really didn't have to...

Πού θα ήθελες να ζεις;
Στο μικρό σπίτι στο λιβάδι.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Μεταξύ μας και ανατριχιάζω, ο θάνατος.

Τι αντιπαθείς περισσότερο;
Τα ψέματα, τα μεγάλα τύπου Πινόκιο.

Τι αντιπαθείς περισσότερο στους άλλους;
Την υποκρισία.

Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερή σου σπατάλη ;
Χμ, τα λεφτά στις καραμέλες.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου ταξίδι;
Το ασφαλές ταξίδι. Πεζοπορία για παράδειγμα...

Ποια θεωρείς την πιο υπερτιμημένη αρετή;
Την "ευγένεια". Δεν είναι "ευχαριστώ" ή "σ' αγαπώ", for god sake.

Σε ποιες περιπτώσεις ψεύδεσαι;
Για να αποφύγω δυσάρεστες καταστάσεις, σχεδόν πάντα σε ξένους.

Τι δεν σ' αρέσει στην εμφάνιση σου;
Πολλά ρωτάς. Μήπως δεν σ' αρέσει εσένα κάτι;

Ποιον άνθρωπο απεχθάνεσαι;
Άσε μην τα μάθει κι έχω μπλεξίματα μετά.

Ποια λέξη ή φράση χρησιμοποιείς κατά κόρον;
Ωραία.

Ποιο πράγμα θεωρείς ότι σε χαρακτηρίζει;
Εμμένω επικίνδυνα στις απόψεις μου.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Να μυρίζω λουλούδια και να βάφομαι, χαχαχα weirdo..

Τι εκτιμάς σε ένα φίλο;
Τη διακριτικότητα, επεξηγώ να μην χώνει τη μύτη του παραπάνω απ' όσο επιτρέπω.

Πώς θα ήθελες να πεθάνεις;
Δεν θέλω ρε!

Carl Barks

2007-01-23T06:28:00.000-08:00

I love your oil-paintings...

Εξομολογήσεις ενός άρρωστου μυαλού

2007-01-14T02:19:00.000-08:00

Ποτέ δεν αντιμετώπισα τον δήθεν μετά διπλωματίας. Λάθος; Afterall they too try to make a living. Μια επίκληση στην αυθεντία, ο Cobain είπε όμως πως όσο προσπαθείς να δείξεις σαν κάποιος που δεν είσαι, χάνεις από το πραγματικό εαυτό σου. Ίσως αυτό μ' ενοχλεί τελικά, η μικροψυχία.
Ωχ, με πυρετό, πονοκέφαλο και όλων των ειδών τα άλγη. Καταραμένος καιρός για τους έχοντας ιό: Λιακάδα και τα κελαηδιάρικα, δροσιά. Ωχ. (Σχήμα κύκλου...)

Not about the 16 thing

2007-01-10T17:32:00.000-08:00

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα στον αγώνα εναντίον επιβολής της αδικίας από το σύστημα. Από τα γενικά στα ειδικά. Οι φοιτητές έχουν δικαίωμα να διαδηλώσουν την άρνηση και τις απορριπτικές διαθέσεις τους σχετικά με το άρθρο 16 -ah, sweet sixteen.

Αλλά και but!! Όταν βγαίνετε στην τηλεόραση, ανταρτόπαιδα, να ξέρετε πως είστε οι άρχοντες του δαχτυλιδιού, δηλαδή καθοριστές ψιλό της κοινής γνώμης -το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να μιλήσετε με συνείδηση και υπευθυνότητα, με μυαλό. Καλά μου παιδιά, yeah *granny granny tone*, δεν είναι δυνατόν να είστε καλεσμένοι ομιλητές στην εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, ο οποίος στο μεταbetween έχει ξεπεράσει τον σατιρικό του ρόλο και θυμίζει κακέκτυπο Σωκράτη στην Αρχαία Αγορά, και στην ερώτηση "Μπορεί σήμερα να ειπωθεί στους δρόμους το σύνθημα του Πολυτεχνείου, Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία;" να παίρνει μικρόφωνο νεαρά κνίτισσα: "Φυσικά. Διότι ζητάμε ψωμί δηλαδή εργασία (δεκτό). Ζητάμε Παιδεία, δηλαδή δημόσια δωρεάν παιδεία για να μορφωθούμε (μα φυσικά, δεκτό) και ελευθερία, δηλαδή τον ελεύθερο χρόνο μας (!!!Πού πας ξυπόλητη στ' αγκάθια!!!)". Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται ο νέος αγωνιστής την αξία της ελευθερίας και να την ταυτίζει με τον χρόνο που παίρνει το μανικιούρ να στεγνώσει; Μάλλον μ;

Πολλοί συνδικαλίζονται για να κάνουν φίλους. Αλλά να μην τους δίνουμε μικρόφωνο. Ξέρω ο Έλλην μια ζωή έτσι έχει μάθει. Ας πατηθεί η συνήθεια λοιπόν.

(I like you Lakis yet sometimes you get too dramatic...)

Επαγγέλεσαι άντρας ή γυναίκα;

2007-01-05T08:52:00.000-08:00

Έχει ενδιαφέρον η κυριαρχία του κάθε φύλου στα επαγγέλματα. Πρόσφατα παρατήρησα... δηλαδή πριν 2 χρόνια περίπου... Πρόσφατα came to me -σωστότερη διατύπωση- η εξής παρατήρηση:

Σχεδόν όλοι οι directors είναι άντρες.

Σχεδόν όλοι οι casting directors είναι γυναίκες.

Εφηβεία και κατάθλιψη

2007-01-04T09:12:00.000-08:00

Ακούω τα πρώτα πουλιά, που ξυπνούν ξημερώματα πάντα -το έγραψα πρωί, μη νομίζει κανείς ότι το έχασα και δεν αναγνωρίζω τις ώρες της ημέρας- κάτι που μου επιτρέπει να επιστημονολογήσω. Όσο ο έφηβος δεν ενεργεί κατά τον τρόπο, που προστάζει ο ορθολογισμός (ως κύμα πνευματικό) παραμένει καθηλωμένος στο κλίμα μιας ηλικίας χωρίς ταυτότητα –μένει με άλλα λόγια στάσιμος, ακριβέστερα χμμμ μετέωρος .

Δεν είναι παιδί, δεν είναι ενήλικας, θέλει να φερθεί σαν παιδί, μα το σώμα (ας θεωρήσουμε πως ισούται με τον οργανισμό) μαζί με τα γύρω του σώματα επιζητά την ενηλικίωση. Η ασφάλεια εκπορευόμενη από την οικογένεια σταδιακά μειώνεται -δεν θα το έλεγα στην πράξη, αλλά θεωρητικά- οι σεξουαλικές αναζητήσεις γένονται και πληθύνονται, το μέλλον αχνοφέγγει αβέβαιο. Χαχαχα, οι λέξεις "έφηβος", "αβέβαιο" και "μέλλον" έχουν μπει στην ίδια πρόταση άπειρες φορές. Κι αυτό γιατί στην αντίληψη μας η εφηβεία είναι η περίοδος των αποφάσεων και των life επιλογών. Και ξαναχαχαχα ο άνθρωπος μόνο να επιλέγει καλείται στη ζωή ανεξαιρέτως ηλικιακής κατάστασης. Θα το αιτιολογήσω ως εξής: Στην εφηβεία το ίδιο το άτομο είναι πιο εύθραστο κι ευαίσθητο απέναντι στην πραγμάτωση κάθε επιλεγμένης πορείας. Επίσης αυτές οι επιλογές είναι οι πρώτες που θα συλλογιστεί μοναχό του δίχως την παρέμβαση των γονιών (μη μιλήσει κανείς! θεωρητικά!!). Στην προσπάθειά του ν’ ανταποκριθεί, λοιπόν, ο νέος sometimes άτσαλα και αγχωμένα γκρεμίζει κάθε ισορροπία που παρείχε την ψυχική του ηρεμία και καταρρέει, να ρέει σε καταθλιπτική κατάσταση άνευ αιτίας στην ουσία. Από τις βασικότερες ιδιότητες του εφήβου η ατσαλιά και το άγχος.

Η κατάθλιψη ακόμα είναι σίγουρα αυτοάνοσος πάθηση. Οι λόγοι πολλοί, αυτοί που σε οδηγούν στη νόσο, και φυσικά πηγάζουν από την ανεπάρκεια του ατόμου να διαθέσει ποσά λογικής στις καταστάσεις γύρω του. Η ανασφάλεια που γεννάει η εφηβεία στον άνθρωπο αποτελεί έναν από τους λόγους. Η ανασφάλεια που βιώνεται απέναντι στις ενδογενείς, εξωγενείς αλλαγές που επιφέρει το ηλικιακό αυτό στάδιο.

Το άτομο ασθενεί ψυχικά κάτι που εύκολα αντανακλάται στην οργανική κατάσταση –ένα αίσθημα κούρασης έρχεται σε ταύτιση με τη ματαιότητα να δεσπόσει την ύπαρξή του. Μια ιδέα ακόμα πως εξαντλήθηκαν τα/οι ψυχικά αποθέματα/δυνάμεις εντός του, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντισώματα. Στην πραγματικότητα όμως τίποτα δεν εξαντλείται όσον αφορά την ψυχική υπόσταση, αλλά τελεί υπό χειμερία νάρκη. Σαν τα βακτηρίδια στο γάλα, για να ανθίσουν αρκεί να δημιουργήσεις τις κατάλληλες συνθήκες στο περιβάλλον. Η πιο εύστοχη δε θεραπεία για τον καταθλιπτικό είναι η εν αρχή ενασχόληση με το σώμα (που ισούται με τον οργανισμό, το ξαναείπαμε και εμπεδώνουμε). Η φροντίδα της φυσικής υγείας επιφέρει σχεδόν ακούσια την ψυχική αποκατάσταση.

Αν με διαβάσει κάποιος έφηβος ή καταθλιπτικός ελπίζω να συμφωνήσει μαζί μου. Αν με διαβάσει κάποιος έφηβος και καταθλιπτικός, τότε... αχμμμ Good luck with that pal!

Φόνος αντί φόνου

2007-01-01T01:43:00.000-08:00

Κατά της θανατικής ποινής με ένα μόνο αλλά huge επιχείρημα:

Ο φόνος aka η αφαίρεση της έτερης ανθρώπινης ζωής αποτελεί έγκλημα σε όλες τις κοινωνίες. Δεκτό μ; Συμφωνώ φυσικά και βέβαια και ναι, πως κάποιοι θέλουν σκότωμα καθώς η οποιαδήποτε μέθοδος σωφρονισμού τούς αφήνει ανέπαφους, μην εξυγιαίοντας επιπρόσθετα το βαρύ παρελθόν. Όμως -αυτό είναι το huge όμως- η πολιτεία σε καμία περίπτωση δεν δύναται να παραβιάσει τα δικαιώματα των πολιτών της και να εφαρμόσει την εκτέλεση της πράξης, που η ίδια τιμωρεί. Σκοτώνουμε δια να μην σκοτώνετε; Ε δεν στέκει λογικά...

ps. Καλή Χρονιά!! Και ως Γκρινιάρης Στρουμφ, "μου τη δίνει το νούμερο 7"...

Dancing in the snow

2006-12-22T14:49:00.000-08:00

Merry Christmas boys and girls!!

Stay warm and happy.., out of the blogsphere, hehe!

Η Διαπίστωση της Ημέρας

2006-12-17T11:42:00.000-08:00

-Στα όνειρά σου έχεις αισθανθεί ποτέ ευτυχία;
-Ναι.
-Δυστυχία;
-Ναι.
-Χαρά;
-Ναι.
-Πόνο;
-Ναι.
-Αγωνία;
-Ναι.
-Άγχος;
-Ναι.
-Ταπείνωση;
-Ναι.
-Τύψεις;
-Ναι.
-Αγάπη;
-Ναι.
-Μίσος;
-Ναι.
-Έρωτα;
-Ναι.
-Αμηχανία;
-Όχι.
-Γιατί;
-Δεν ξέρω.

Έχουν πλάκα τα παιδάκια που κοιμούνται πλάι σε αρκούδακια. Χμ, η δεύτερη διαπίστωση της ημέρας είναι πως εγώ δεν είχα ποτέ αρκουδάκι... Ελεφαντάκι, πασχαλάκι, παπάκι, ποντικάκι, αλογάκι, λαγουδάκι, ανθρωπάκι, σκυλάκι, ναι, αλλά αρκουδάκι no... Χεχε... Life's interesting, huh?

Feeling...

2006-12-11T13:16:00.000-08:00

... nostalgic.

Με τα μάτια πάντα στην οθόνη, χωρίς μουσική πια, απομακρύνομαι από κάθετι και με σκέφτομαι. Μόνο όταν αγγίξεις την υπεραπλούστευση αδειάζοντας το νου από σκέψεις περιττές και άσχημες, βουτηγμένες σε ξεπερασμένες νοοτροπίες κατακτάς την ηρεμία. Ώστε να δεις καθαρά και να κρίνεις σωστά κάθε υποδιαίρεση του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού σου. Χωρίς προκαταλήψεις, δογματικές επιρροές και ανυπόστατες γενικεύσεις.

Είναι δύσκολο, όταν κλωτσάει ακόμα το παιδί μέσα σου, ο άνθρωπος που ήσουν στα 3, στα 5, στα 10. Έτσι αποβαίνει ανεπιθύμητη η ενηλικίωση. Διότι για το παιδί η λεγόμενη υπεραπλούστευση ήταν τόσο δεδομένη όσο και η φρουτόκρεμά του για πρωινό -γνωρίζει πως τα περισσότερα προνόμιά του δεν απαιτούν προσπάθεια προς κατάκτησή των. Αργότερα οι συνθήκες περιπλέκονται, τα κύτταρα του εγκεφάλου πολλαπλασιάζονται μαζί και ο αριθμός των συλλογισμών -αέναα όμως δυσανάλογα. Είναι πολύ μικρό το κεφάλι μας για να βαστάζει συγκεκριμένο ποσό σκέψης κι εκεί σώζει ο ορθολογισμός. Ουσιαστικά μειώνει τον όγκο των σκέψεων, φιλτράρει, πετάει, συγκεντρώνει, συμπιέζει, εξοικονομεί αντοχές και δύναμη.

Κι όσο συνεχίζω να κοιτώ στην οθόνη, να σκέφτομαι άρα να υπάρχω, βλέπω πως τίποτα δεν εξουσιοδοτήθηκε να με πονάει, αφού ο κήπος ανθίζει ακόμα μέσα μου τις ροζ τριανταφυλλιές, τα λευκά άνθη της λεμονιάς. Μέρα με τη μέρα πιστεύω όλο και πιο πολύ την σωκρατική μέθοδο της μαιευτικής. Πως ο άνθρωπος ό,τι χρειάζεται για την πνευματική του -όχι τόσο πρόοδο- αλλά κυρίως επιβίωση μπορεί να το εξορύξει από τα άπατα βάθη της ψυχής του. Το δοκιμάζω και ωφελεί.

Hey

2006-11-21T11:37:00.000-08:00

Thank you guys! Yet, δεν μπορώ να γράφω αν δεν έχω κάτι να πω... Αν το έκανα αυτό θα ήμουν ίσως ο Woody Allen, αλλά let's face it, I'm way more attractive than him... Χαχαχαχα!!!

See you! Really.

Hey angel

2006-10-25T22:28:00.000-07:00

Πάντα είναι όμορφοι αυτοί που εκπροσωπούν τον ρομαντισμό.

(Jane E. is going to take some time off, see you folks...)

Ταμπόν

2006-10-23T12:28:00.000-07:00

"Είμαι αγράμματος. Κι έχω παράπονο που δεν έμαθα ελληνικά. Θα προσπαθώ να εκφραστώ όμως. Και θα προσπαθώ να σκέφτομαι με κάθε τρόπο και μέσο. Και θα συνεχίσω να γράφω και στο χαρτί και στο word και στους τοίχους. Το φίλτρο της λογικής να το χώσεις στη μύτη σου εν είδει ταμπόν."

"Θυμιατίζω τους ανθρώπους που μπορούν να σκεφτούν και να εκφραστούν με αρχή και μέση και τέλος. και τους προσανατολισμένους που φτιάχνουν προσωρινά τα στεγανά για να αποδώσουν μια αλήθεια, μια σκέψη, ένα οτιδήποτε. Μου φαίνεται, για να μπορέσω να γράψω λίστα, κάτι θα έπρεπε να θεωρήσω ακίνητο και γύρω του να περιφέρομαι, να υπογράψω μια σύμβαση με σάλιο ή να έχω μια πένα που δεν στραβώνει η μύτη της ακόμα κι αν γκρεμοτσακιστεί από μέγιστο ύψος. Ή κάτι ανάλογο με αυτά. και όχι τύπου: Σαν μπει στη γη το φέρετρο και ρίξουνε το χώμα διαδώσετε πως το φονιά τον αγαπώ ακόμα."

ΣαλτάρωΣτοΚενό

Μ' αρέσει η φράση: "Το φίλτρο της λογικής να το χώσεις στη μύτη σου εν είδει ταμπόν". Δύσκολα βρίσκεις ανθρώπους που βαδίζουν βάσει της ορθής λογικής. Κι αυτό γιατί είναι δύσκολη η υιοθέτηση της εν λόγω μεθόδου, επώδυνο όπως όταν προσπαθείς να τοποθετήσεις ένα ταμπόν στο ρουθούνι σου. Αν όμως επιχειρηθεί, ο νους δομείται σωστά και στρωτά, οι νοήσεις μπαίνουν σε σειρά, συνδυάζονται οι γνώσεις με τις εμπειρίες και το ήθος με αποτέλεσμα ο άνθρωπος ν' αποκρυσταλλώνεται σ' ένα όμορφο άτομο με ορθή σκέψη, που δύναται να πραγματωθεί πολλές φορές.

Now the tricky point: Πολύ συχνά κάποιοι θέλησαν να αποφύγουν την εισχώρηση του ταμπόν στη μύτη τους, but on the other hand ζήλευαν το κύρος που στολίζει τους ορθολογιστές της κάθε εποχής, πλην του Μεσαίωνα- τότε αν ήσουν θιασώτης λογικής σε στόλιζαν φλογίτσες στην πυρά. Η λύση στο πρόβλημά τους περιγράφεται στο προήγουμενο post (Drama Queen). Πλέκουν και φορούν την περσόνα του ορθολογιστή, του εγκεφαλικού ατόμου που ξέρει πάντα με μέτρο να υπολογίζει το συναίσθημα. Ο τρόπος πλεξίματος -τα έχουμε πει- είναι η τέχνη της μιμιτικής, της υποκριτικής.

Δεν είναι δύσκολο να τους εντοπίσεις, ακόμα δεν είναι κακό αν σας έχουν στο παρελθόν πείσει για την αυθεντικότητά τους, εγώ ξεγελάστηκα από ένα ποιητικό αίτιο και μάλιστα πρόσφατα. Here's the secret tip: Κατάχρηση της επίκλησης στην αυθεντία, no original thoughts. Ακόμα θα παρατηρήσετε πως τα ενδιαφέροντά τους δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερη απόκληση από την mainstream γραμμή που εχάραξαν οι διανοούμενοι της πλέμπας. Για παράδειγμα: Το "κουρδιστό πορτοκάλι, wow, αριστούργημα, νόημα beyond any mind borders". Δεν θα πει κανείς τους: "Το persona του Bergman, μπλιαχ", συγγνώμη ταίνια ήταν αυτό το πράμα; Don't misconceive me though μ' αρέσει ο Ingmar...

to be continued... ίσως

It’s a sad and beautiful world

2006-10-18T13:38:00.000-07:00

Μιλάμε για την τρίτη δημιουργία του ανεξάρτητου κινηματογραφιστή Jim Jarmusch: Το «Down by law» διαλογίζεται περί ανθρώπων και σχέσεων μεταξύ των. Παρακολουθεί πιο συγκεκριμένα την συνύπαρξη διαφορετικών ατόμων -μέσα από το πρίσμα του ιδιαίτερου χιούμορ του δημιουργού, πάντα.

Περιληπτικά η ιστορία έχει ως εξής: Στο ίδιο κελί μιας φυλακής της Λουϊζιάνα συνβρίσκονται ένας νταβατζής, ένας ξεπεσμένος DJ, κι ένας Ιταλός με ελάχιστα, αλλά αρκετά αγγλικά στην τσέπη του. Παρά τις αντιπαλότητες που αναπτύσσονται ανάμεσά τους δίνουν τελικώς τα χέρια προκειμένου να αποδράσουν. I scream you scream we all scream for ice cream. Την απόδραση των 3 (κατά το "απόδραση των 11, you know) έπεται η περιπλάνηση στα βαλτοτόπια της Ν.Ορλεάνης ώσπου να επιλέξει ο καθένας το δικό του ξεχωριστό μονοπάτι.

Η ταινία εξελίσσεται αργά- όχι όμως βαρετά- στο πρώτο της μισό, και συνεχίζει με πιο έντονη δραματική πλοκή. Κινείται στα κλασικά σκηνοθετικά και σεναριακά μοτίβα του “Xρυσού Aιώνα” (ναι, ναι) του Τζάρμους, ο οποίος περιλαμβάνει τις black and white: Stranger than Paradise, DeadMan, Coffee and Cigarettes. Το ιδιαίτερο πνεύμα του, που απλά απορρέει από τα συμβάντα, δυναμιτίζει το μινιμαλισμό που κυριαρχεί ανά φιλμ στριπ. Πολλοί γι’ αυτό το λόγο κατατάσσουν το έργο στις κωμωδίες. Οοοο, hush, είναι κάτι υπερβολικά παραπάνω από κωμωδία. Ο Jarmusch δίνει ρεσιτάλ στη σκιαγράφηση χαρακτήρων και στο φωτισμό σκοτεινών πτυχώσεων των δεσμών του τρίο. Η ταινία πάλι με την αισθητική της επιδιώκει να πάρει συμβολικές διαστάσεις, που ο θεατής καλείται να ερμηνεύσει κάθε φορά σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία του.

Η φωτογραφία του Robby Müller- έχει συνεργαστεί με Wenders, Trier- είναι μαγευτική. Θα θυμίσει ίσως έργα παλιά του ’30 ή films noir του ’50-’60. Καθώς η ταινία παίζει με αποχρώσεις του μαύρου και του άσπρου, υποβάλλει την αίσθηση ότι σίγουρα οι εικόνες κρύβουν αλήθειες, που ο δημιουργός απλά δε θέλει να μας περάσει άμεσα. Call me crazy, αλλά σε συγκεκριμένες φάσεις μού δημιουργήθηκε η αίσθηση του πράσινου, μπεζ, ουφ...

Ο John Lurie κι ο Tom Waits κεντάνε την εικόνα με τη μουσική τους ιδανικά. Οι δύο αυτοί σπουδαίοι κύριοι της Jazz αποτελούν και το βασικό cast του έργου (κορίτσια ο Lurie κι ο Waits!!!) παρέα με τον Roberto Benigni, που εδώ (πρώτη του εμφάνιση έξω από το ιταλικό σινεμά) δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Ο χαρακτήρας παίρνει κωμικοτραγικές διαστάσεις- περιφέρεται σαν Chaplin μοντέρνων καιρών και μιλά (σε σπαστά αγγλικά) για ποίηση και αγάπη.

Η ταινία σε όλη τη διάρκεια της αποπνέει έναν λυρισμό χαρακτηριστικό του Jarmusch. Η εναρκτήρια σεκάνς, όπου η κάμερα κόβει βόλτες στους αστροφωτισμένους δρόμους της Ν.Ορλεάνης συνοδευόμενη από το Jockey full of bourbon του Waits (meeeelting) παρασύρει με την γοητεία της.
Άντε δείτε το. Με κόκκινο κρασί...

Καθείς και το βάθος του

2006-10-17T14:44:00.000-07:00

Εξομολογούμαι.

Ο πλούσιος στη θέση του φτωχού κι εγώ μια από τις υπάρξεις που σε αναζητούν. Ζητώ το έλεος σου, χρυσό και λουλούδια. Λουλούδια αγριωπά που μυρίζουν την άνοιξη όσο κανένα τριαντάφυλλο του 21ου αιώνα.

Δεν θα ακούγονται για πολύ τα βραχνά τραγούδια, αλλά δε νοιάζεται κανείς όσο κυλούν τα ποτάμια των μεταλλορύχων. Όπως βλέπω.

Υπέφερα στη ζωή μου κι υποφέρω. Ποτέ δεν κολύμπησα στο χρήμα παρά μόνο διακινούμαι με κωπηλατικές κινήσεις στο σωρό των αναμνήσεων, των εμπειριών των ξεχασμένων από πολλούς. Λαχανιάζω, είναι αλήθεια. Κάθε κέρμα μια αγάπη, μια αγωνία κι ένα ταξίδι. Κάθε θησαυρός ξωραϊσμένος μια εξερεύνηση στα βάθη των αμαζόνιων δασών, στους πόλους με την ψύχρα να χαλάει τη θωριά.

Δε θέλω να αγοράσω λεμονάδα στο μπαράκι, είπα μικρός. Γιατί σε χρόνια πολλά από σήμερα θα κοιτώ το νόμισμα αυτό, θα ξεδιψώ ανακαλώντας τις περιπέτειες της νιότης, τον κόπο της ανακτησης μιας πρώτης δεκάρας.

Δεν είμαι καπιταλιστής είμαι ένα λευκό παπί που έχασε για πάντα την χρυσή του αγαπημένη και τώρα την αναζητεί μονάχα στο Κλοντάικ του νου, στις μαλαματένιες ράβδους, στις μετάλλινες λίμνες του θησαυροφυλακίου.

Είμαι ένα παπί- λέω- με συντροφιά μια χούφτα ανήψια, μ΄αγαπούν μα δε με ξέρουν. Όχι. Όπως με ήξερε εκείνο το πλάσμα το αγγελικό: Κουρελιασμένο, κουρασμένο, δικόν της. Τα βλέμματα μου προσφέρονταν καθρέφτες να θαυμάζει σ' αυτά την ομορφιά της. Δοσμένος στην ψυχή της όλος. Θυμάμαι που ζούσαμε μαζί στο λόφο. Ευτυχία, μόνοι.

Κοιτώ την ξανθή τούφα της, τη ζωγραφιά της στον τοίχο. Μου λείπει.

Θα έδινα τα πάντα για την αγάπη της, για ένα φιλί της, μιαν αγκαλιά της. Κι ύστερα θα αποχωρούσα χορτασμένος από τον χώρο της βιομηχανίας, των καρτούνς, των κόμικς.

Ονειροφαντασίες... Θα μείνω πάντα εδώ να εκφυλίζομαι στα χέρια ασήμαντων καλλιτεχνών, να την σκέφτομαι ώρες βραδινές, να δακρύζω και να τρεμουλιάζει το όνομά της στα χείλη μου, "Γκόλντυ".

"Σ' αγαπώ."

(Παραστράτησα, χεχε...)

Drama Queen

2006-10-15T16:14:00.000-07:00

Φτάνω σ' αυτό το σημείο: Τα άτομα κινητροποιούνται βάσει των στόχων που θέτουν στη ζωή τους. Πολύ συχνά η υποκρισία γίνεται θεμιτό μέσο ώστε να κινηθούν ελιγμοειδώς στον χωροχρόνο και να επιτευχθούν οι επιθυμητές σκοπιμότητες.

Όσο καλύτερος υποκριτής είσαι-αν ποιείς το imaginary ήθος που έχεις επιλέξει για την εκάστοτε περίσταση ικανοποιητικά- τόσο ευκολότερος φαίνεται ο δρόμος. Ο δρόμος για να κάνεις σεξ, να βρεις σύντροφο, να χτίσεις καριέρα, να φας μια μπανάνα...

Διότι αναγνώσκεις τα θέλω και τα ζητάω στο πρόσωπο του συνανθρώπου, που τείνεις να χρησιμοποιήσεις, και υποκρίνεσαι λεκτικώς πως δύνασαι να του παρέχεις την πραγμάτωση των. Keep someone happy/satisfied is always the best way to do it.

Τώρα όσον αφορά την εφαρμογή της παραπάνω θεωρίας στο διαδίκτυο, ο ΣαλτάρωΣτοΚενό έγραψε-he knows better than me:

"Δυστυχώς, στα blog μαζεύτηκαν οι γνωστοί μας μαλάκες του ίντερνετ, που αγόρασαν υπολογιστή και εναπόχεσαν τη ζωή τους πάνω στην οθόνη, [...] είδα διάφορα blogs όπου οι παραπομπές σε άλλα, γίνονται με κριτήριο το φύλο. Οι χρήστες της υψηλής (μμμμμ) τεχνολογίας επιστρέφουν για να πουν τα λόγια και να φτιάξουν κοινότητες, να υψώσουν καπνούς και πορτραίτα του Μαρξ, να φορέσουν τα πράσινα περιβραχιόνια της θλίψης και να διαπράξουν σχολιασμούς και εκβιασμούς. Γενικούς εκβιασμούς: Πνεύμα, ύλη, σώμα, τέχνη, φίλους, αδερφούς." Να διαπλάσουν image, έναν δεύτερο τύπο εγκυβωτισμένο στον μόνον τους εαυτό (διαφορετικά μιλάμε για σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας χαχαχα), ώστε να προσεγγισθούν τοιοτοτρόπως.

Ο πίνακας είναι η μισή ουσία του κειμένου κι αφιερώνεται to my fella, my ol'man...

La vie de l'Absurde

2006-10-15T11:19:00.000-07:00

Captain Corcoran: One of them goes around with a black moustache.

Groucho: So do I; if I had my choice, I'd go around with a little blonde.

Captain Corcoran: I said, one goes around with a black moustache.

Groucho: Well, you couldn't expect a moustache to go around by itself. Don't you think a moustache ever gets lonely, Captain?

Chico: Hey, sure it gets-a lonely. Hey, when my grandfather's beard gets here, I'd like it to meet your moustache.

Groucho: Well, I'll think it over; I'll talk it over with my moustache. Tell me, has your grandfather's beard got any money?

Chico: Money? Why, he fell hair to a fortune.

[Monkey Business]

Capt. Spaulding: I used to know a fellow who looked exactly like you by the name of Emanuel Ravelli. Are you his brother?

Ravelli: I am Emanuel Ravelli.

Capt. Spaulding: You're Emanuel Ravelli?

Ravelli: I am Emanuel Ravelli.

Capt. Spaulding: Well, no wonder you look like him. But I still insist there is a resemblance.

Ravelli: Heh, heh, he thinks I look alike.

Capt. Spaulding: Well, if you do, it's a tough break for both of you.

Capt. Spaulding: Well, all the jokes can't be good. You've got to expect that once in a while.

[Animal Crackers]

Μια καμένη σημαία εξομολογείται

2006-10-13T13:20:00.000-07:00

Για μένα ο αναρχικός έχει την χάρη του ονόματός του. Βασίζω κάθε μου γνώμη στην ετυμολογία του ονόματος. Α, στερητικό + αρχή ισούται με έναν άνθρωπο που δεν υπακούει σε οιαδήποτε εξουσία, αναιρεί κάθε τοποθετημένο όριο, άρα και την ελευθερία, τόσο τη δική του όσο και των άλλων.
Τώρα βέβαια μου είπαν ότι δεν το βλέπω πολιτικά το θέμα. Ok. Να το δω και πολιτικά. Τι να δω; Ότι έχουμε κάνει αρκετά κοινωνικά βήματα από όταν αποτελούσαμε νεολιθικές teeny tiny κοινότητες των 10 οικογενειών; Γιατί μόνο σε αυτού του είδους τις κοινωνίες εφαρμόζεται το πολίτευμα των συλλογικών αποφάσεων και της πλήρους απαλοιφής εξουσίας. Ας μην το δω, δεν βρίσκω τα γυαλιά μου άλλωστε.

Παρόλαυτα το post δε θα ασχοληθεί με την ουσία του αναρχισμού και τους γνήσιους εκφραστές του, αλλά με τους νεαρούς αναρχικούς που νομίζουν πως it’s all about the messy hair and dirty jeans… Σχετικά λοιπόν με την αλλαγή του κόσμου συν του αύριο, μεθαύριο κι όλης της βδομάδας: Η αντίδραση τους απ’ ό,τι έχω καταλάβει εκδηλώνεται με τις διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης, με τη ρίψη λαχανικών/αυγών και το κάψιμο σημαιών παντός έθνους εκτός των τριτοκοσμικών. Φυσικά ξέχασα τα αξιομνημόνευτα συνθηματικά στους τοίχους, «Θα σας σφάξουμε στο γόνα με το κονσερβοκούτι», να το έγραφες με καλλιγραφικούς χαρακτήρες τουλάχιστον.

My point. Μειώνοντας την αισθητικής μιας στιγμής του χωροχρόνου δεν καταφέρνεις να διατυπώσεις αντίδραση, αλλά να εκνευρίσεις συμπολίτες και ματ, δεν φταίω που τρώτε ξύλο folks.

Ανακαλώ την εξής ανάμνηση: Ενώ μαινόταν ο πόλεμος στο Ιράκ, τα Ελληνόπουλα διαδήλωναν καθημερινά στην Ομόνοια, στην Θεσσαλονίκη… Έκαιγαν ομοιώματα του Μπους, τον καρνάβαλο όπως λέω εγώ κι έκανα τρελό κέφι όπως έλεγαν αυτά. Την ίδια στιγμή που άνθρωποι εκτοξεύονταν σε χίλια κομμάτια στα ανατολικά. Δεν σκοπεύω να γίνω μελοδραματική, ίσως κάπου/σε τόσο έντονες κρίσεις συμφωνώ με τις ομαδικές συνάξεις, που όμως δεν έχουν σκοπό την καταστροφή του περιβάλλοντος χώρου και την προσβολή εθνών στο σύνολο, «Γουρούνια Αμερικάνοι…-, πώς κάνει ρίμα»;

Στο σημείο του βανδαλισμού μη μου υπογραμμίσετε τα περί γνωστών αγνώστων κι άγνωστων γνωστών. Δεν αναφέρθηκα στο σπάσιμο των πάντων, αλλά στα απλά πραματάκια που κάνουν οι γνωστοί γνωστοί αναρχικοί. «Μην λερώνεις παιδί μου με βωμολοχίες τον τοίχο, μην σου λερώσω την ραχοκοκαλιά, δεν θέλεις να πω τίποτα χειρότερο!», in a granny tone.

Οι πολίτες μπορούν ν’ αρνηθούν την προσκείμενη αρνητικά αρχή με πιο αποτελεσματικές μεθόδους. Ποτέ δε θα αρκεί ένα μάτσο φοιτητουδιών που καίει σημαίες. Υπάρχουν τα εμπάργκο, ο εθελοντισμός, η τέχνη, ο πολιτισμός για να ενδυναμωθεί ο ισχυρισμός ενός συνόλου ενάντια στο σύστημα και τις κυβερνήσεις. Συναυλίες, τραγούδια, ταινίες, κείμενα επηρέασαν, όχι όμως ένα ανορθόγραφο σύνθημα στον τοίχο μιας πλατείας…

Ασυναρτησίες

2006-10-13T05:09:00.000-07:00

Paraskevidekatriaphobic: Η μαμά μου είναι λέξη, κι ο μπαμπάς μου συρμός τρένου. Κατάγομαι από την Ελλάδα, τόσο όσο κι η Stefanie Klein. Με έχει ερωτευτεί ένας ψυχίατρος αλλά εγώ θέλω τον τρελό.

(Λόγω της ημέραααας...)

Μπλε παρατήρηση

2006-10-10T11:04:00.000-07:00

-Which is your favourite colour?
-I cannot pretend to feel impartial about colours. I rejoice with the brilliant ones and am genuinely sorry for the poor browns. Winston Churchill/You're my kind of fella sir, χαχαχαχαχα!

Ακόμα κι οι χαζές (όπως θεωρούνται στις vip συνεντεύξεις) ερωτήσεις επιδέχονται ξύπνιες απαντήσεις (δίχως ίχνος ειρωνείας)...

Baby, put on your coat

2006-10-08T19:51:00.000-07:00

Clothes make the man. Naked people have little or no influence on society.
Mark Twain

Οι άνθρωποι χτίζουν το lifestyle, το οποίο τους εκφράζει, με μια χούφτα ρούχα, μια μπλούζα είναι όπως ένα αυτοκίνητο ή ένας άνθρωπος- έχει χαρακτήρα. Απτά σημεία της προσωπικότητας ενός ατόμου εκφράζονται με τις outfit επιλογές του. Τα πιο βασικά και ουσιαστικά παραδείγματα είναι αυτά της καλαισθησίας, του κοινωνικού υποβάθρου, της πνοής του ατόμου. Εξηγούμαι για το τελευταίο: Μια γυναίκα θηλυκή διαθέτει αλλιώτικο ρουχισμό από μία λιγότερο sensual.

Ο τρόπος, με τον οποίο επιλέγουμε τα ρούχα μας, διαμορφώνεται σύμφωνα με τα γονίδια, την ανατροφή μας, τις εμπειρίες, γενικότερα το background μας. Τα διδάγματα δε, μερικές φορές δόγματα, με τα οποία γαλουχηθήκαμε δρουν καταλυτικά μέσα μας ώστε να ρίξουμε το φουστάνι ως τον αστράγαλο. Γιατί τι θα πει το χωριό; Η ανθρωπότητα; Φαντάζεσαι να διανοηθούν πως είσαι του δρόμου. Ντροπή και όνειδος! Ω, το φουστάνι διαθέτει σκίσιμο ως τους γλουτιαίους;… Ξέφυγα πάλι, χαχαχαχαχαχα… Φαίνεται πάντως γνωστή η παράγραφος.

Η έννοια της μόδας βρίσκει το νόημα της όταν κατά τη διαδικασία της στιλιστικής επιλογής η ατομική βούληση παύει να υπάρχει. Όταν ένα περιοδικό ή μια τηλεόραση υποδεικνύουν το χρώμα της κάλτσας που οφείλεις να φορέσεις. Ουσιώδης για τον άνθρωπο η διαφοροποίηση της «ατομικής επιλογής» από τη «μόδα». Η μόδα επιβάλλεται στους ανθρώπους αθ πούμε από τον Αθλάνη που κυριαρχεί επί των μαζών λόγω ιδιότητας στιλίστα-σχεδιαστή. Sounds familiar.

Εδώ χάνεται όμως το προσωπικό υπόβαθρο κάθε μέλους της μάζας ή ας πούμε καλύτερα η έκφραση αυτού. Καθορίζεται από τον άρχοντα παράγοντα.. Μπορεί αν είναι ικανός να επιβάλει τα ίδια αισθήματα σε πολλούς παράλληλα (διότι η φούστα του υπόσχεται a touch of chic) – αν και η υστερία είναι πάθηση του ατόμου εντούτοις μπορεί να ασθενήσει την ίδια στιγμή ο πληθυσμός μιας πόλης (μαζική υστερία). Γενικό παράδειγμα, καθαρίζει τη θέση μου, αλλά και τα νερά του Μισισιπή (όπου ένα παπί έκανε πιπί και ω συμφορά τώρα θα λέγεται Μισιπιπής): Το κομμουνιστικό πολίτευμα. Ξεχώριζες άτομο στην πλατεία; Κλώνοι, smartless…

Η μόδα επιφέρει αισθητικά την ομοιομορφία, κάτι ασύμβατο με τη δεδομένη διαφορετικότητα/μοναδικότητα των ατόμων. Είναι εργαλείο των εκάστοτε αρχόντων ώστε να καλοπιαστούν τα συμφέροντά τους. Η ενσωμάτωση του ατόμου στον όχλο φέρνει καταστροφικές συνέπειες στη νόηση του, στη βούληση και την δράση του (plus προσθέτω την διάδρασή του με τους άλλους-ubuntu, μου έμαθε ο Σκιές). Ναι, ακούγεται heavy, και;

Είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε την προσωπική επιλογή από τη μαζική στιλιστική υστερία. «Στιλιστική υστερία», αίσχος ακούγεται…

Timbuktu

2006-10-08T02:24:00.000-07:00

A priest and an Australian shepherd met each other in the final of a quiz show.
After answering all the normal questions, they were neck-and-neck with the same number of points and the quizmaster had to set a deciding question.

The question was to compose a rhyme in 5 minutes including the word “Timbuktu”.

After 5 minutes, the priest presented his poem:

“I was a father all my life,
I had no children, had no wife,
I read the Bible through and through, on my way to Timbuktu…”

The audience was thrilled and celebrated the churchman as the certain winner.

However, the Australian shepherd stepped forward and recited:

“When Tim and I to Brisbane went,
We met three ladies cheap to rent,
They were three and we were two,
So I booked one and Tim booked two…”

Άνθρωποι και αφηρημένες έννοιες 2

2006-10-06T14:55:00.000-07:00

Συνέχεια...

"Γελούσε με το γέλιο της και έκλαιγε με τα δάκρυα της." Τάδε-τα πάντα σχετικά έφη ο Ηλίθιος.

(Suckers, για σας που περιμένατε a full page post, χαχαχαχαχαχαχα.)

Άνθρωποι και αφηρημένες έννοιες

2006-10-05T17:52:00.000-07:00

Είμαι σε ρομαντική διάθεση and it's not the place. Ακούω Mozart for Babies (προσαρμοσμένη κλασική για τα μικρά αυτάκια), κι είναι απαλή, με μαλακώνει. Αναρωτιέμαι... για πολλά, για ανθρώπινα και πανανθρώπινα. Θυμάμαι τον Μπενίνι στους τζαζ δρόμους της Ν.Ορλεάνης, να λέει "it’s a sad and beautiful world". Καταλήγω ότι η ευτυχία, η ομορφιά κι η λύπη αυτού του κόσμου δίνουν λόγο ύπαρξης στις ανθρώπινες σχέσεις. Διαφορετικά θα αρκούσε ο αυνανισμός.

To be continued... (That's what you get folks, for makin' whoopee, χαχαχαχαχα!!!)

Citizen Scrooge

2006-10-03T04:01:00.000-07:00

Όπως κι αν εξελιχθεί η ζωή μας, όταν έρθει το τέλος θα μείνει μόνο το όνομα μιας αγάπης νοσταλγημένης.

(Πωπω, underage ρομαντισμοί...)

Το πτυχίο

2006-09-30T05:07:00.000-07:00

Την πρώτη μέρα που πήγα στο πανεπιστήμιο μού έπεσαν τα μισά μαλλιά. Προέβην λοιπόν σε αλλαγή τμήματος κι εκεί μου έπεσαν και τα υπόλοιπα μισά. Τώρα φοράω καπέλα κι αναρωτιέμαι ποιος ο λόγος να ταλαιπωρούνται τόσο πολύ τα παιδιά -στην Ελλάδα- με φροντιστήρια και ιδιαίτερα, ατέλειωτες ώρες μελέτης με σκοπό και στόχο την είσοδο τους στο πανεπιστήμιο.

Για να εξοικονομήσουν στο τέλος την πολυπόθητη βεβαίωση βλακείας...

Με αφορμή τα 100 σας χρόνια

2006-09-25T15:18:00.000-07:00

Κύριε Shostakovich

... σχετικά με την επέτειο ενημερώθηκα από τις σκιές (που ευτυχώς) μιλάν.

Δαιδαλώδεις μελωδίες κι η ειρωνία στο ύφος με παρακινούν να σε ερωτευτώ. Πομπώδη μουσικά νοήματα που υποκρύβουν τόνους περιπαικτικούς και συνοχή νευρώδης διακατέχει τις παρτιτούρες. Σου. Μέχρι να καταλαγιάσουν οι έντονοι ρυθμοί και τα όργανα να εκπνεύσουν μουσικόλογα τρυφερά κι αγνά στη μελαγχολική μορφή τους. Κάπως θεατρινίστικα σαν από ταινία.

Ο Κριτικός

2006-09-22T15:54:00.000-07:00

Αντικείμενα θέτονται διαρκώς σε κρίση από το ανθρώπινο μυαλό:

-Η ταινία στο σινεμά χτες δεν είχε το πιο ιδανικό τέλος.
-Στο μουσικό αυτό κομμάτι δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στα κρουστά απ' ό,τι θα έπρεπε.
-Το φουστάνι σου έχει πολλούς φιόγκους.
-Το πάρκο απέναντι είναι πανέμορφο, κελαηδιάρικο.
-Ο φίλος σου είναι adorable, ναι ναι ακόμα και τα άτομα αντιμετωπίζονται συχνά ως αντικείμενα.

Πολλές φορές όμως οι άνθρωποι παραπλανώνται κατά τη διάρκεια της κριτικής διαδικασίας. Μεταβαίνουν στα επίπεδα της σύγκρισης με αντικείμενα εκτός του συνόλου, που περιλαμβάνει τα στοιχεία του υπό αξιολόγηση αντικειμένου. Μέγα λάθος, κάνουν εν αγνοία τους πρόσθεση, συν+κρίνω, και προσφέρουν μια πατάτα τελικά που την φωνάζουν κουνουπίδι.

Για παράδειγμα (Θα αναφερθώ αποκλειστικά στον κινηματογράφο, μα τα συμπεράσματα αφορούν κάθε τομέα): Παρακολουθείς μια ταινία. Είτε μασουλάς ποπ κορν είτε συγκινείσαι, στο τέλος της θα εκφράσεις τη γνώμη σου σχετικά. Στον χωροχρόνο αυτόν λοιπόν δεν υπάρχουν box office & business details, release dates ή newsgroup reviews, παραμόνο εσύ κι οι εντυπώσεις σου. Είσαι Κριτικός, όχι κοινό.

Έχω κλάψει με ταινίες κι έχω ορκιστεί να μην τις ξαναδώ γιατί αποσυντονίζεται το καρδιολογικό μου.
Έχω κάτσει σε κινηματογράφους ουρλιάζοντας: "I want my life back!" με μουσική υπόκρουση τους τίτλους του τέλους.
Έχω γελάσει τόσο με κωμωδίες, εγώ και τα πνευμόνια μου το ξέρουν.

Ποτέ δεν επηρεάστηκα από άλλων κριτικές, από τα κοινωνικά ή και τα κινηματογραφικά δεδομένα στα χρόνια που γυρίστηκε η εκάστοτε ταινία. Υιοθετώ απόψεις που μου ταιριάζουν, απορρίπτω με σεβασμό αυτές που δεν συμφωνούν μαζί μου. Απλά δεν ντρέπομαι να πω αυτά που ένιωσα.

Είμαι Κριτικός, or what; Χαχαχαχαχαχαχα!!!

Last Tango in Paris

2006-09-19T11:05:00.000-07:00

Thank God it's the last one...

Ερωτική ταινία που άφησε εποχή. Μας άφησε χρόνους που λέμε...

Την σκηνοθέτησε ο Μπερνάντο Μπερτουλούτσι, στις δημιουργίες του οποίου κυριαρχεί το ερωτικό στοιχείο- έτσι ακούστηκε μια νύχτα με φεγγάρι. Η συγκεκριμένη πραγματεύεται το πρόβλημα της ανθρώπινης επικοινωνίας, ενώ ασχολείται σε δεύτερη μοίρα με τον έρωτα και το σεξ. Επικοινωνιακές δυσκολίες διασκορπίζονται all around the movie σε βάσεις γενικότερες, μεταξύ του άντρα και της γυναίκας, σε βάσεις ειδικότερες π.χ. Μπράντο-εραστής της γυναίκας του, ρεσεψιονίστ-Σνάιντερ.
Η κύρια σύγκρουση πάντως εντοπίζεται στις συζητήσεις των δύο εραστών όπου βέβαια η ένταση δεν είναι αυτή που ήθελα αλλά με τα πολλά καταφέρνεις να μπεις στο νόημα. Η γυναίκα ζητά full σχέση από τον πληγωμένο άντρα (πενθεί την αποθανούσα σύζυγο) δεν μπορεί να την αγαπήσει ή καλύτερα -για να μην είμαστε μελοδραματικοί- να παραδεχτεί ότι την χρειάζεται κομμάτι της ζωής του.

Σχετικά με τη δομή: Σε ένα ευθύ διάστημα ορίζουμε στο κέντρο την εξέλιξη της σχέσης Μπράντο-Σνάιντερ, στο ένα άκρο του διαστήματος την προσωπική ζωή του Μπράντο και στο άλλο της Σνάιντερ. Για να σφιχτόδενε η κινηματογραφική αφήγηση θα έπρεπε τα σημεία να ισαπέχουν. Όμως αφιερώνεται περισσότερος χρόνος στη Σνάιντερ, φιλμ χωρίς ουσία.

Μουσική: Πολύ δυνατή ένταση (gosh relaaax!). Αν και μερικά κομμάτια ήσαν σωστές επιλογές, τα υπόλοιπα δεν έδεναν με τη κινηματογραφική δράση.

Μοντάζ: Δεν ήταν δυνατό, προσεγμένο. Είναι λογικό βέβαια γιατί ο μοντέρ at the time είχε προβλήματα με την πεθερά του και σαν να μην έφτανε αυτό τον δάγκωσε ένας σκύλος, τον έτρεχαν στο νοσοκομείο μετά για εξέταση λύσσας. Τα αποτελέσματα βγήκαν θετικά. Μεταξύ μας ο γιατρός μου εκμυστηρεύτηκε πως κόλλησε τη λύσσα από την πεθερά κι όχι απ' το σκυλί...

Φωτογραφία: Καλή.

Now the juicy part:
Ερμηνείες

Μπράντο: Πολύ καλή ερμηνεία. Όμορφος ηθοποιός ο Μάρλον. Πότισε το ρόλο του με πόνο βουβό όπου το κλάμα θα εμφανιστεί για μια στιγμή. Κάθε δάκρυ θα είναι η λύτρωση, η παραδοχή της αγάπης.

Μαρία Σνάιντερ: Λάθος επιλογή. Καλά πού ήμουν εν ώρα casting; Χρειαζόταν εδώ μια κοπέλα ωραία, δυνατή, Ηθοποιός. Μια γυναίκα ερωτεύσιμη κι όχι σεξουαλική, να αποπνέει αισθησιασμό και θηλυκή ευφυία. Μια τέτοια ηθοποιός θα έκανε πιο συνειδητή και βάσιμη τη σύγκρουση των εραστών, αλλά και την αμφιταλάντευση της ηρωίδας μεταξύ δύο αντρών.

Ειδική μνεία για τον χαρακτήρα της:
Δεν είναι ολοκληρωμένος-κάτι πολύ επιζήμιο για την ταινία, όχι τόσο επειδή είναι πρωταγωνίστρια αλλά γιατί θα δράσει καταλυτικά στο τέλος με αποτέλεσμα να μην καταλάβουμε το "γιατί". Γιατί αποφεύγει τη σχέση με τον Μπράντο αφού αυτός την αγαπάει; Γιατί προτιμά τον μνηστήρα της; Γιατί δολοφονεί; Θέλω να πω κι εγώ νευριάζω με το γείτονα πού και πού- βάζει δυνατά την τηλεόραση- αλλά ζει ακόμα... και βάζει δυνατά την τηλεόραση.
Αν είχε χτιστεί η περσόνα σωστά η φόνευση του εραστή της θα ταυτιζόταν με τη λύτρωσή της ίσως. Δεν μπορεί να πάψει να τον αγαπάει, να εξαρτιέται, να υποφέρει μισή όσο αυτός υπάρχει, άρα πρέπει η ίδια να τερματίσει την ύπαρξή του. Στην ταινία όμως ως έχει γιατί η Σνάιντερ προτιμά τον μνηστήρα της;

Παρένθεση: Εκτός από τη Σνάιντερ λάθος δομημένος είναι κι ο μνηστήρας της. Ο σκηνοθέτης θέλοντας να τον παρουσιάσει σαν το αντίθετο του Μπράντο τον υποβιβάζει σε καρικατούρα. Μου τη δίνουνε οι καρικατούρες. Ο Ντοστογέφσκι είχε πει ότι οι ήρωες, οι ηρωίδες που γεννιούνται στην τέχνη είναι πολυπλοκότεροι, απ' ότι οι άνθρωποι της πραγματικότητας. Well... Οι τύποι στην ταινία του Μπερναντίνο δεν φτάνουν ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι. Χαχαχαχαχα!

The even juicier part.
Ακόμα. Ήθελα περισσότερο παιχνίδι στις ερωτικές συνευρέσεις παρά διαστροφή. Διαστροφή που υφερπούσε στη σκηνή επειδή τα βλέμματα ήταν κάπως κενά.Ο πληγωμένος όσο και εγκλωβισμένος άνθρωπος στην καθημερινότητα, αποζητά, νοσταλγεί την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, την εκτόνωση μέσα από το παιχνίδισμα και το σεξ. Τη διαστροφή επιδιώκει μόνο αυτός που νιώθει ενοχές, που θέλει να αυτοτιμωρηθεί ή απλά να εκσπερματώσει. For fuck sake if it was just plain sex πώς κατάφεραν να αγαπηθούν; Μιλάμε για άτομα εδώ όχι για μαϊμούδες.

Καταλήγοντας εις επίλογον. Δε μου άρεσε η ταινία και θα της κάνω μούτρα.

Έτυχε, δεν πέτυχε!

2006-09-15T14:52:00.000-07:00

Shocking!

Πολύ εύκολα το προσχεδιασμένο μέλλον στο νου μας μεταμορφώνεται σε μια τελείως διαφορετική in real time πραγματικότητα. Πολλές φορές δεν αποδεχόμαστε ούτε καν να ενσωματουθούμε σε αυτήν. Κρίσεις κατάθλιψης μάς καταβάλουν, κλάματα, νεύρα, "Μα ήταν όλα τόσο καλά σχεδιασμένα, τι έφταιξε;" Θέμα τύχης. Καθαρά.

Hmmm, no! Δεν είναι θέμα τύχης. Η ανθρώπινη φύση, το μυαλό μας ευθύνεται που απλά δεν μπορεί να συγκεντρώσει κάθε παράμετρο που εν δυνάμει καθορίζει τα μελλούμενα. Αυτήν τη λειτουργία του εγκεφάλου μας μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε σε γενικές γραμμές ημιτελή και λανθασμένη. Σπάνια καταφέρνει ο άνθρωπος να προβλέψει και να πράξει ανάλογα ώστε να βγει το ποθούμενο αποτέλεσμα. Κι εδώ έρχεται ο παράγοντας τύχη. Χάριν κάλυψης μιας σημαντικής αδυναμίας μας ορίζουμε ως "τύχη" την αποτυχημένη μας προσπάθεια, απενεχοποιώντας φυσικά πλήρως τον εαυτό μας.

Κι είναι αστείο πράγματι. Και τι δεν έχει επινοηθεί για να τελειοποιηθεί κάθε ατέλεια μας. Πόση σκέψη, ψέματα, επιστημονικές έρευνες. Για παράδειγμα: Τόσοι άντρες απάτησαν τη σύντροφό τους επειδή δήλωσαν κάποια στιγμή πολυγαμικοί. Μα η αφοσίωση στη σχέση σου είναι καθαρά θέμα αγάπης κι έρωτα. Αν είσαι ερωτευμένος νιώθεις ολοκλήρωση δίπλα στη γυναίκα σου. Σωστά; Εδώ δεν συζητάμε τις σεξουαλικές προτιμήσεις των ζώων I think... Πού έγκειται ο συσχετισμός; Ίσως να είναι σωστότερο, ο διαπράττων το κέρατο να δηλώσει ζώο κι όχι πολυγαμικός.

Τερτίπια χαρακτήρα νομιμοποιήθηκαν προκειμένου να μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των μιμιδίων που βελτιώνουν τους συνδυασμούς γονιδίων- "Δεν φταίει που είναι οξύθυμος, ο χαρακτήρας του"- Ε! πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι!. Άκου ο χαρακτήρας του (και το λέω αυτό με ύφος Γκράουτσο Μαρξ)...

Ακολουθούμε scientific αποφάνσεις, στατιστικές, κοράνια, ιδεολογίες μόνο και μόνο για να κάνουμε ευκολότερη τη ζωή μας, σε καλύτερη μετάφραση να κάνουμε περισσότερα λάθη ουσιαστικά, σωστά φαινομενικά. Κι αυτό που έχει σημασία στο τέλος είναι το φαίνεσθαι κι όχι το είναι. Προφανώς επειδή κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί το είναι πλέον. Κανείς δεν προσπαθεί. Αφηνόμαστε όπως κάνουν κι οι νετ περσόνες. Ουφ!

Ο 21ος αιώνας ορίζεται από την διαρκή αποφυγή κάθε προσπάθειας, δυσκολίας, εμποδίου, κόπου. Φυσικά κι είναι ευκολότερο να πεις ψέματα από το να αγαπήσεις, να λιποτακτήσεις από το να πάρεις μετάλλιο (να το εκλάβετε τελείως μεταφορικά αυτό), να αντιγράψεις από το να μελετήσεις. Αλλά στο τέλος θα μείνεις πουκάμισο αδειανό. Γιατί τι είναι το άτομο δίχως αγάπη, γνώση και τιμή;

(Το ξέρω ότι η φωτογραφία είναι δυσάναλογα με το κείμενο μεγάλη, αλλά είναι γλύκας ο Edward.)

Bed time story

2006-09-12T10:20:00.000-07:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν το ελληνικό πανεπιστήμιο σε περίοδο εξετάσεων. Οι φοιτητές έγραφαν το διαγώνισμά τους... ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΑΣ!

AAAAAAAAAAAAAAAAAA! ! !

Τα πλούτη των καιρών

2006-09-07T13:11:00.000-07:00

Is he?

Ε όχι ρατσισμός!

2006-08-28T22:19:00.000-07:00

Διακρίσεις φύσει γεννηθείσες:

Οι ατομικές διακρίσεις που λαμβάνουν χώρα καθημερινά ανάμεσά μας, μέσα μας, αποτελούν κάτι πολύ φυσιολογικό και διαμορφώνονται σύμφωνα με την ανατροφή μας, τις εμπειρίες μας, γενικότερα το υπόβαθρό μας. Τα διδάγματα, μερικές φορές μάλιστα δόγματα, με τα οποία γαλουχηθήκαμε δρουν καταλυτικά μέσα μας ώστε να προδικάσουμε να εντάξουμε τον συνάνθρωπο μας στην κατηγορία που αρμόζει στην πρώτη του εντύπωση, να κρίνουμε το ποιόν του, αν είναι καλός ή κακός, άξιος της προσοχής μας ή της απαξίας μας, να διακρίνουμε, λοιπόν. Δεκτά όλα αυτά.

Αλλά όχι και ρατσισμός!...:

Αντίθετα ο ρατσισμός επιβάλλεται στους ανθρώπους από ένα άτομο ή μια ομάδα που κυριαρχεί επί των μαζών. Εδώ χάνεται το προσωπικό υπόβαθρο κάθε μέλους της μάζας ή ας πούμε καλύτερα καθορίζεται από τον άρχοντα παράγοντα. Αιτία τα συμφέροντα του άρχοντα και η γνώση αυτού των προσωπικών διακρίσεων. Μπορεί αν είναι ικανός να επιβάλει τα ίδια αισθήματα σε πολλούς παράλληλα – αν και η υστερία είναι πάθηση του ατόμου εντούτοις μπορεί να ασθενήσει την ίδια στιγμή ο πληθυσμός μιας πόλης (μαζική υστερία). Γενικό παράδειγμα (όχι αντιπροσωπευτικό για όλες τις περιπτώσεις): Ο κυβερνήτης μιας χώρας βρίσκει απειλητική την άνοδο στα κοινωνικά στρώματα μιας μειονότητας αλλόφυλης. Με το μυαλό λοιπόν στην προπαγάνδα και το χέρι στη Βίβλο στρέφει τον λαό του ενάντια σε όσους αποτελούν κίνδυνο για την εξουσία του. Κι εγένετο ο ρατσισμός. Ο οποίος φυσικά φτύνει τον θύτη κι όχι το θύμα.

Ελεύθερη παρανομία

2006-08-17T02:27:00.000-07:00

Ο κύριος Δήμου και τα γατάκια του.

Άντε καλά να στειρώνει τα ζωντανά, αλλά τα άψυχα τι του φταίνε;

(Το ποστ για το εγωιστικό δεν το ξεχνώ. Θα συγγραφεί στο επόμενο μουντιάλ όμως. Ε, να είναι επίκαιρο. Χαχαχαχαχα.)

Μουντιάλ

2006-07-11T11:55:00.000-07:00

- Γιατί παρακαλουθούμε World Cup;

- Για να στοιχηματίζουμε, ώστε να πούμε μετά τον αγώνα: Στο είπα εγώ, πέσε το δεκάρικο.

Κι εδώ όλα για την αυτοεπιβεβαίωση, μιλάει το εγωιστικό γονίδιο.

Α! Έχετε διαβάσει το βιβλίο;
The Selfish Gene, Richard Dawkins

Platoon the review

2006-07-04T11:54:00.000-07:00

Την ταινία έγραψε και σκηνοθέτησε ο Όλιβερ Στόουν, ο οποίος υπήρξε βετεράνος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Στόουν θυμάται και προσπαθεί να κινηματογραφήσει τον απολογισμό του πολέμου αυτού.

Σκηνοθεσία: Η ταινία δομείται βάσει της αφήγησης του ήρωα. Ο θεατής, λοιπόν, σ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας ακούει τα γράμματα που στέλνει ο ήρωας στη γιαγιά του.
Μα για όνομα! Η ανάγνωση των γραμμάτων αυτών είναι περιττή, για μας ζημιωτική, για την ταινία, γιατί αλλοιώνουν τη αισθητική της, ως αφελείς δηλώσεις του ήρωα, "Γιαγιά, εδώ είναι δύσκολα κλπ.. Φιλιά στη μαμά..".

Και τώρα ακόμα ένα λάθος της δομής του έργου. Στο τέλος όπου ο θεατής δεν ακούει «γράμμα προς τη γιαγιά» αλλά τις σκέψεις του ήρωα, τον απολογισμό δηλαδή της παρούσιας των Αμερικανών στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Αυτή η αλλαγή στον χαρακτήρα της αφήγησης μπερδεύει τον θεατή και για έναν άλλο λόγο που θα δούμε παρακάτω. Ε η ταινία θα ήταν καλύτερη χωρίς τον Σην να μπλαμπλάρει.

Τώρα όσον αφορά τις σκέψεις του ήρωα, που ακούγονται στο τέλος. Νομίζεις, ότι δεν αναφέρονται στην ίδια ταινία. Ξανακοιτάς το πρόγραμμα να θυμηθείς ποιαν ταινία παρακολούθουσες.
Ο πρωταγωνιστής δηλώνει ότι πάντα θα αισθάνεται τους δύο λοχαγούς «σαν πατεράδες του».
Τι έγινε ρε παιδιά; Η σχέση του με τους λοχαγούς αυτούς δεν αναλύεται καθόλου, ούτε καν ορίζεται! Στις ελάχιστες σκηνές που μοιράζονται μιλούν ελάχιστα μεταξύ τους. Ο ίδιος από την άλλη δεν εκφράζει ουδέν αίσθημα συμπάθειας, σεβασμού ή θαυμασμού για αυτούς. (Δεν υπολογίζεται το αίτημά του για απονομή δικαιοσύνης μετά τη δολοφονία του Ελάιας.)
Επίσης δεν παρουσιάζεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου ούτε το βαρυσήμαντο statement: «Δεν πολεμήσαμε τον εχθρό, αλλά τον εαυτό μας». Αυτή η δήλωση βρίσκει έκφραση στη ζωή των Αμερικανών στρατιώτων αφού επέστρεψαν στη πατρίδα, κάτι που δεν αποτελεί κομμάτι της ταινίας άρα δεν ισχύει ως συμπέρασμα στο τέλος της ταινίας. No προκείμενες!
Άρα η ταινία δεν κατέχει ούτε την απαραίτητη αυτάρκεια του δημιουργήματος.

Μισό λεπτό πριν πάμε παρακάτω:
Σχέση των δύο λοχαγών. Ο Μπαρνς, μετά από κάποιες μικροσυγκρούσεις ισχύος με τον Ελάιας, τον δολοφονεί εν ψυχρώ κατά τη διάρκεια μιας μάχης. Ε; Γιατί, να μυρίσω τα νύχια μου μήπως καταλάβω; Η ατελής σκιαγράφηση της σχέσης του Μπαρνς με τον Ελάις δεν καταφέρνει να αιτιολόγησει τη δολοφονία του δεύτερου. Καταλήγουμε να τους παρακολουθούμε σαν δυο μαριονέτες στη σκηνή, τόσο γκροτέσκ,... no background.

Έτσι περνάμε στη σκιαγράφηση των κεντρικών προσώπων, όπου ο Στόουν αποδεικνύεται ανεπαρκής (σώωωωπα).
Οι κεντρικοί ήρωες δεν ψυχογραφούνται (έμμεσα-άμεσα, whatever ρε αδερφέ, τίποτα), ώστε οι πράξεις τους να θεωρούνται απ’το θεατή ανεξήγητες, αδικαιολόγητες. Οι χαρακτήρες δεν είναι ολοκληρωμένοι, ιδίως του Μπαρνς.
Επίσης: Θα έπρεπε να παρουσιάζονται πιο ολοκληρωμένοι και δευτερότεροι χαρακτήρες. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα την επισφράγιση της καθολικότητας του πόνου και της φθοράς του ατόμου στον πόλεμο.
Αυτό θα ήταν δυνατό καθώς: Φαινομενικά οι καταστάσεις παρουσιάζονται απ’την οπτική γωνία του βασικού ήρωα (εξ ου και η ανάγνωση των γραμμάτων, η έκφραση των σκέψεων του), ουσιαστικά όμως η «κινηματογραφική αφήγηση» είναι μη δραματοποιημένη.
Τώρα βέβαια πώς γίνεται να συνυπάρχουν δύο είδη αφήγησης σε μία ταινία τα οποία εναλλάσσονται απότομα και μπαίν το ένα μες στ' άλλο, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι της σκηνοθεσίας: οι λήψεις πολλών πλάνων στερούνται σωστής θέσης και απόστασης με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνεται η συναισθηματική φόρτιση του θεατή. Επίσης περισσότερος ρεαλισμός- φωνάζω! Οι Αμερικανοί στρατιώτες, κατά τη διάρκεια των μαχών, δεν έπαιζαν video game.

Ερμηνείες: Επαρκής ο Τσαρλς Σην στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σωστός ήταν ο Γουίλιαμ Νταφόε ως Ελάιας. Γενικά όλο το cast έδωσε καλές ερμηνείες.

Φωτογραφία: δεν άρμοζε με το θέμα και το στόχο του σκηνοθέτη.

Μουσική: είχε «χρώμα», ταιριαστή με το θέμα αν και κάποια πλάνα παραήταν βουβά.

Συμπληρώνω για τις κοινωνικο-πολιτικές προθέσεις του έργου με το σχόλιο του Ovi:

"O σκηνοθέτης στόχευε την νεότερη γεννιά που δεν έχει καμία σχέση με το πόλεμο του Vietnam και πιθανώς το Ευρωπαϊκό κοινό που εκ των πραγμάτων είναι αποστασιοποιημένο απο το Vietnam και την Αμερικανική ευαισθησία πάνω στο ζήτημα. Γι' αυτό και πετυχε περισσότερο στην Ευρώπη απο όσο στην Αμερική."

Το «Platoon» είναι η καλύτερη μέχρι τώρα δουλειά του Όλιβερ Στόουν, ο οποίος βραβεύτηκε με όσκαρ σκηνοθεσίας γι’αυτό το έργο. Δε θα τραβήξω τα μαλλιά μου, έχουν απονεμηθεί αδίκως βραβεία πολλάκις...

Platoon

2006-07-01T03:05:00.000-07:00

Γιατί το Platoon θεωρείται καλή ταινία;

No, no I protest!

Θα ακολουθήσει διευκρινιστική κριτική.

Do not touch my stuff!

2006-06-26T12:14:00.000-07:00

Aaaaaaaaaaaa! ! ! Hahahahaha!

Αγαπάτε αλλήλους

2006-06-22T14:36:00.000-07:00

Μέχρι τώρα έχω μιλήσει για cyber love και ζωή μετά θάνατον, για φιλοσοφίες ανυπόστατες άυλες. Πλέον έχει έρθει η σειρά της ζωής και της αγάπης, έννοιες δηλαδή που υπάρχουν γύρω μας και μας αγκαλιάζουν.

Από τη γέννηση μας ως την τελευταία μας πνοή κατ' αρχήν ζούμε και δευτερευόντως αγαπάμε.

Γιατί ζούμε κανείς δεν έχει εξηγήσει. Ίσως απλά να έτυχε.

Αλλά γιατί αγαπάμε; Ναι, ναι. Ώστε να αναπαραχθεί το είδος, να συντηρηθεί με κάθε τρόπο το ανθρώπινο γένος. Το δέχομαι.

Όμως όντας ζωντανή έχω ανάγκη να οριοθετήσω τις δυνατότητες που φυλάει το μέλλον μου, να διαλέξω μονοπάτια, να χτίσω τη ζήση μου με θεμέλια τις αλήθειες που νιώθω μέσα μου. Εδώ λοιπόν επανέρχεται το ερώτημα: Γιατί ζω; με εντελώς όμως διαφορετική σημασία. Ζω για να κάνω λεφτά ή οικογένεια; Γεννήθηκα για να μάθω, να σπουδάσω ή κάνω ταξίδια σε πλοία, αεροπλάνα;

Ύστερα από σοβαρή σκέψη απαντώ στην απορία μου. Καθένας επιδιώκει να ζήσει, πραγματώνοντας στην πορεία τις αγάπες του. Πλάθουμε τα όνειρά μας οι ίδιοι άλλωστε και ευθύς προχωρούμε στην σμίλευση αυτών in real time. Απόδειξη το πόσο δυστυχείς φαίνονται οι άνθρωποι που δεν διάλεξαν τις σπουδές τους ή το ταίρι τους, την καριέρα τους αλλά δέχτηκαν το επιβληθέν από τον κηδεμόνα.

Υπό το πρίσμα αυτού του συλλογισμού, πρώτα φαίνεται πως φτάνει η αγάπη στο χέρι μας και έπεται το αντικείμενο αυτής. It' s all about us in the end. Αγαπάμε την ιδέα του συζύγου παντρεύομαστε, αγαπάμε το συζύγο ως υλοποίηση της ιδέας. Απόδειξη το ότι δυσανασχετούμε όταν η ιδέα παρουσιάζει διαφορές με αυτό που εμείς διαλέξαμε να βαφτίσουμε υλοποίηση αυτής.

Τραβάμε όμως κι άλλο το σκοινί [στο κείμενο από εδώ και στο εξής θα κυριαρχήσει ο προβληματισμός πάνω στην αγάπη-η ζωή κι ας είναι ανεξήγητη, σίγουρα ξέρουμε πως στηρίζει την ευτυχή έκβασή της στην αγάπη]. Έτσι συνεχίζω:

Ιδού η Ρόδος, ιδού κι η αγάπη προς ΤΟ άτομο ή ΤΟ αντικείμενο κατά περίπτωση. Όταν αγαπάμε δίχως να προηγηθεί καμία ιδέα! Την μητέρα μας, το βαφτιστικό φουστάνι μας, τα λουλούδια- όσοι δεν παρουσιάζουν αλλεργίες. Ίσως αγαπάμε ό,τι μας προκαλεί θετικά συναισθήματα. Gosh!Is it still about us?

Ειδική μνεία για τους γονείς: Είναι αν μη τι άλλο οι δημιουργοί μας, αυτοί που στέκονται δίπλα μας όχι μόνο στα πρώτα βήματα, αλλά εν δυνάμει για πάντα θα είναι εκεί. Ορίστε θετικά συναισθήματα, "επιστημονική" εξήγηση της αγάπης. Χειροκρότα με αναγνώστη!

Κι όταν αγαπάμε κάποιον που μας γεννά το κλάμα, την δυστυχία; Η δύναμη της δυνατότητας, θριαμβευτής!
Απλά: Θεωρούμε πως αν είχαν τα πράγματα όπως έχουν εις το νου μας, αυτός θα μας αγαπούσε και θα ήμαστε ευτυχισμένοι both.

Η παραπάνω πρόταση μάς τραβά λίγο πίσω όμως, αποδυναμώνει το συλλογισμό...

Για να δούμε...

Η ιδέα της εν δυνάμει, εν καιρώ αγάπης προς κάποιον/κάτι συγκεκριμένο πρέπει να γεννιέται σε κάποιο αρχικό στάδιο, το στάδιο ίσως της γνωριμίας μας με αυτόν τον κάποιον/κάτι. Κάπου πρέπει να βασίζεται όμως η ιδέα αυτή, υπόβαθρο, υπόβαθρο.

Ό, τι αγαπάμε μέχρι τώρα έχει συντελέσει στη δημιουργία ένός συνόλου μες στο μυαλό μας. Σύνολο στοιχείων, καθένα από τα οποία χαρακτηρίζει τους αγαπημένους μας γύρω.

Έτσι- εξηγώ και προχωρώ στην ουσία- κάθε φορά που στέκεται μπροστά μας κάποιος σχηματίζεται νέο, δικό του σύνολο με τα στοιχείο που τον αποτελούν. Αυτό έρχεται να ενωθεί με το μεγάλο σύνολο που προϋπάρχει. Κι αν τα κοινά είναι αρκετά προϋποθέτουμε, μάλλον ασύνειδα, πως θα μπορούσαμε ίσως να αγαπήσουμε αυτόν.

Όταν αυτός μας κάνει κόνξες περί ανταποδώσεως κι ανταποκρίσεως, ε βάζουμε τη γάτα μας να κλαίει αλλά επιμένουμε στην αγάπη μας... Βασικό χαρακτηριστικό ανθρώπων και γαϊδάρων το πείσμα. Ε;

Όλα καλά λοιπόν. Αγαπάτε αλλήλους ρε παιδιά!... όσο περίπλοκο κι αν είναι, κάνει καλό- ενίοτε βέβαια και κακό, γι' αυτό μην το παρακάνετε και βρεθείτε σε ίδρυμα για lovaholics. Χαχαχαχα...

Δοκιμή

2006-06-21T08:34:00.000-07:00

Ένα δύο ένα δύο

Marx bros hahaha!

2006-06-19T12:34:00.000-07:00

Ε, να πάτε να δείτε τις ταινίες τους. Τι να γράψω που δεν στέκομαι από τα γέλια;

Peaaaaanuts!

2006-06-18T13:28:00.000-07:00

Λίγος σουρεαλισμός για να ομορφύνει η ζωή μας.

Θα ακολουθήσει εκτενές post για τους αγαπητούς αδελφούς.

Η επιτήδευση της επιφάνειας 2

2006-06-18T09:00:00.000-07:00

Λόγια της Paragrafos που απευθύνονται στον Σαλτάρω στο Κενό:

"κοπροσυλλέκτη"

"Όταν τα έβαλα μαζί του, ήξερα ήδη με τι λέρα είχα να κάω, τι κουμάσι ήταν, και πάνω κάτω περίμενα τις αντιδράσεις του. Ομολογώ ωστόσο ότι δεν είχα υπολογίσει πως η... ιδιοφής παλιανθρωπιά του θα ξεπερνούσε κάθε αρρωστημένη φαντασία -οι ναζί ψυχολόγοι θα τον ζήλευαν."

"Να μην πάει λοιπον στο διάολο ούτε αυτός ούτε εσείς!"

"Στο κάτω κατώ, ακόμα κι ένα γουρούνι αξίζει έναν άγγελο κι εσείς μάλλον έχετε επιλέξει τον δεύτερο ρόλο για την ώρα (και σε σχέση με αυτόν)."

Απαντώ με τα λόγια του:

"Η σφοδρότερη αντίδραση έρχεται όταν τους υποχρεώνεις να σκεφτούν λογικά για να τους εξηγήσεις μετά το λάθος ή και αυτό που λες. Αμφισβητείς θεμελιωδώς την πνευματική άμυνα της έμβιας ύλης που προτιμά την εγκληματική σαχλαμάρα."

Και λέω ακόμα: Μα αφού χτίζουνε με τουβλάκια τα συμφέροντα και τις απάτες γιατί να δώσει σημασία ο ένας στο ποιόν του άλλου. Σαλτάρω στο Κενό πώς να εξηγήσεις; Αυτοί είναι πιο ξύπνιοι από μας κατα πως φαίνεται.

Τέλος. Εγώ δεν είμαι άγγελος, είμαι φτιαγμένη από την ίδια ύλη με εκείνον- θέλω να πιστεύω.

Η επιτήδευση της επιφάνειας

2006-06-18T01:18:00.000-07:00

-Παραθέτω δύο σχόλια της paragrafos από τον doncat με κάθε επιφύλαξη...

Αγαπημένη μου Αφροδίτη,

ως φίλη
σε λατρεύω

ως συγγραφέας
σε ζηλεύω

και ως αναγνώστρια
σε χαίρομαι.

Όσο για τους μικρόψυχους "αηδειολογούντες" - εκείνους που προσπάθησαν τις προάλλες να σου το παίξουν δασκαλίτσες, μορφάζοντας γραμματικούς κανόνες με τσιριχτή στριγλίτσα υστερικής γεροντοκόρης φιλολόγου τής δεκαετίας τού εξήντα - ασ΄ τους να λυώσουν απ΄τη ζήλια τους!!!

Με αγάπη και ευγνωμοσύνη

η Φίλη σου

Α.

fantina said...
@ Paragrafos & Mickey

"Το σχόλιο της Jane E. δεν υποδηλώνει "κακία". Απλώς εκφράζει μια απαρέσκεια που μπορεί και να μην έχει σχέση με το κείμενο της Aphrodite."
---------------------------------

Δηλαδή, αν εσείς βρεθείτε σε μια συντροφια και λέτε τις σκέψεις σας ή αφηγείστε ένα περιστατικό και κάποιος, με τον οποίον έχετε "αντιδκήσει" στο πρόσφατο παρελθόν και του είχατε μάλιστα προσάψει και "εμπάθεια", φωνάξει "αηδία που δεν αντέχεται", ως τι θα το εκλάβετε; Ως σχόλιο που δεν έχει σχέση με σας; Ή ως αγένεια του αισχίστου είδους;

Εκτός αν πια δεχθούμε την υπόθεση ότι εδώ μέσα είναι όλα "εικονικά", άρα όλα μισοψευτικα, άρα όλα επιτρέπονται αφού δεν... υπάρχουν...

Μόνο που για μένα δεν είναι έτσι.

Με αγάπη

Παράγραφος

-Λέω λοιπόν:

Η επιτήδευση της επιφάνειας είναι σαν τη κρούστα που σχηματίζει το ζεστό γάλα. Αν κουνήσεις λίγο το ποτήρι σκάει κι από τις ρωγμές ξεχύνεται λάβα το γάλα. Είναι τόσο εύκολο να αντιληφθείς το αληθινό ποιόν του άλλου, πώς και κανείς δεν το κάνει;...

For the record now, δε ζήλεψα την Αφροδίτη. Μεγάλωσα διαβάζοντας βιβλία, βλέπεις.

Πόσο "ζωντανό" είναι ένα φάντασμα; 2

2006-06-14T01:41:00.000-07:00

Ο νους του ανθρώπου βασανίζεται συνεχώς απ’την πιθανή παύση της ψυχικής υπόστασης του και εκεί είναι που έρχεται θριαμβεύτρια η πίστη στα μεταθανάτια. Ο άνθρωπος ησυχάζει όταν πιστεύει πως ποτέ δε θα πάψει να υπάρχει, πως πάντα θα έχει συνείδηση του εαυτού του.
Αφελές.
Να πιστεύει κανείς με πάθος σε μια ιδέα-φάντασμα. Τίποτα δεν αποδεικνύει τη συνέχιση της ζωής αφού πεθάνουμε- όλοι το δέχονται, ή σχεδόν όλοι. Εδώ έρχομαι στο εξής σημείο:

Συνέπειες: Ας βάλουμε στην άκρη την κατανάλωση του πολύτιμου χρόνου και της διανοητικής ενέργειας- η προσήλωση του ατόμου σε μια φασματική αντίληψη το κάνει και πιο δεκτικό στις δοξασίες άρα και πιο εύπιστο. Δηλαδή: Αν πιστεύεις στο αειθαλές πνεύμα γαιτί να μη δώσεις κύρος σε μαρτυρίες ανθρώπων που ισχυρίζονται πως είδαν ή άκουσαν νεκρούς πάνω στον τάφο ή στις φωτογραφίες που απεικονίζουν πνεύματα κλπ..
Αντίλογος: «Ποιος σου είπε πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι λένε ψέμματα κι οι φωτογραφίες είναι επεξεργασμένες; Εσύ δεν είσαι που ζητάς αποδείξεις;» Ωχ! Μάλλον ισχύει ό,τι και με τις νεράιδες, λοιπόν. Θα δεις νεράιδες να φτερουγίζουν μόνο αν πιστέψεις σ’αυτές.

Γιατί πρέπει ο καθένας μας να έχει μια άποψη και για τη μετα-θάνατον κατάσταση του ατόμου; Γίνομαι πιο συνειδητοποιημένος και πιο ψύχραιμος απέναντι στην σκληρή πραγματικότητα;
Σίγουρα βέβαια θεωρίες όπως η μετα-θάνατον ζωή ή η μετεμψύχωση σώζουν ανθρώπους- που ζουν δύσκολα- απ’τη τρέλα. Προσφέρουν στήριγμα στην ασθενή ψυχή τους. Κάποιοι, οι οποίοι πάσχουν από ανίατες ασθένειες για παράδειγμα, αντλούν κουράγιο από μεταφυσικές πεποιθήσεις.
Έτσι εντάσσω την πίστη στη μετα-θάνατο ζωή στην ίδια κατηγορία με την πίστη στις θρησκείες: Θεωρητικά δε χρειάζεται να πιστεύουμε, αλλά μερικοί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Η ζωή μας σαν μια ταινία απλά: Αρχή και τέλος.
Στην ταινία μετά τις 2 ώρες πέφτουν οι τίτλοι του τέλους που όμως δεν αφορούν ούτε στο ελάχιστο την πλοκή του έργου, τους χαρακτήρες, τη ευτυχία ή τη δυστυχία τους, την έκβαση της ιστορίας. Γιατί, λοιπόν, πρέπει να αφορούν εμάς ολόκληρα 80 χρόνια;

Δεν αρνούμαι τα ghost tales, το χάλογουιν, όχι! Δεν θέλω να σταματήσει ο Tim Burton να γυρίζει ατμοσφαιρικές ταινίες, αλλά ωπ μέχρι εκεί...

There's always another moon!

2006-06-12T23:34:00.000-07:00

Take me to the moon but not back.

Σαλτάρω στο Κενό & cyber υποστάσεις

2006-06-12T04:36:00.000-07:00

"Θεέ, πόσοι θηλυκοί άνθρωποι υπάρχουν δίπλα στα υάλινα βάζα με τους λεμονανθούς της απαξίας! Γράφουν αηδίες σε ψηφιακά κοιμητήρια, μέχρι να γεννηθεί εντός τους ο γλυκός πόνος της αναγκαιότητας. Τότε θ’ αποθέσουν την ολική ειδική τους μηδαμινότητά πάνω στη λοξοδρομημένη υφαρπαγή, κάτω από τους ουρανούς Σου!"

Σαλτάρω στο Κενό

Cyber Love 2

2006-06-10T14:52:00.000-07:00

Ελπίζω να μην τα μπλέξουμε με τα σίκουελς... αλλά μου άρεσε το ποιηματάκι και βρήκα πως κολλούσε με το Cyber Love number 1. Το παραθέτω (adapted):

...Όλο καλώδια

Όμως στο χάραγμα
και πάλι θα με δώσεις
χαμογελάς
γιατί χλαις
συ δεν ήσουν
που άκουγες
ιάννη
ξενάκη
πέφτω απάνω σου
σαν τη βροχή
μα αγγίζω μόνο
μια στιρέλα
κι εσύ από κάτω
μοναχή
ένα ντιούρεξ με κορδέλα
έλα
έλα

είμαι ένα τρένο
τώρα
ζούμε την Τέχνη
και την Ποίηση.

-Διά χειρός Σαλτάρω στο Κενό.

Πόσο «ζωντανό» είναι ένα φάντασμα;

2006-06-09T13:25:00.000-07:00

Σκεφτόμουνα ένα άσχημο όνειρο που είδα τις προάλλες κι ο νους μου ταξίδευε συνειρμικά.

Στάθηκε σε μια περίεργη ανάμνηση. Θυμήθηκα μια ιστορία που μου είχε διηγηθεί μια φιλενάδα στην αυλή του σχολείου μας. Χωρίς διάθεση για παιχνίδι αποτραβηχτήκαμε σε μια σκιερή γωνιά και εκείνη άρχισε να μου εξιστορεί διάφορα παραμύθια που είχε μαζέψει από 'δω κι εκεί. Ορκιζόταν πως ήταν αληθινές ιστορίες φυσικά. Μια από αυτές με άγγιξε:

"Ένας νέος άντρας καθόταν στο παγκάκι ενός πάρκου. Ήταν ένα από εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια που δε σου κάνει καρδιά να μείνεις μες στο σπίτι. Κάποια στιγμή μία λεπτοκαμωμένη κοπέλα σιγά σιγά πλησίασε το παγκάκι και έκατσε. Ήταν τόσο όμορφη όσο κι η νύχτα, με δροσερή γοητεία και μοσχοβολιά γαρδένιας. Διάφανη σαν τα φτερά μιας πεταλούδας και τα μενεξεδένια μάτια της έλαμπαν μες σκοτάδι. Ο νέος δεν έχασε λεπτό και της έπιασε κουβέντα.

"Αφού μίλησαν για όλα τα θέματα, για τα οποία μπορούν να συζητήσουν δύο άγνωστοι, σηκώθηκαν να κάνουν έναν περίπατο στους δρόμους της ήσυχης πόλης. Ως κύριος εκείνος έβγαλε το σακάκι του και το κρέμασε στους ώμους της. Έφτασαν στο σπίτι της, φιλήθηκαν απαλά στα χείλη και η κοπελίτσα μπήκε στο σπίτι χωρίς να του δώσει πίσω το σακάκι.

"Την επομένη ο άντρας, μην μπορώντας να την βγάλει απ’το μυαλό του ούτε λεπτό, κίνησε για το σπίτι της. Όταν έφτασε και χτύπησε το κουδούνι τού άνοιξε μία ηλικιωμένη γυναίκα. Αυτή του εξήγησε πως το κορίτσι έχει πεθάνει εδώ και δυο χρόνια σε άσχημο ατύχημα.

"Μπερδεμένος, άφησε το παλιό σπίτι και καθώς γύριζε σπίτι του πέρασε έξω απ’το νεκροταφείο. Κοντοστάθηκε για λίγο και τέλος μπήκε μέσα. Αμέσως το μάτι του έπεσε στο σακάκι του, που κρεμόταν από τις κόγχες μιας ταφόπλακας. Έτρεξε προς τα εκεί, τράβηξε το σακάκι και είδε το όνομα της στην πλάκα."

Αυτή, λοιπόν, ήταν η ιστορία... περίπου... Ξύπνησε κάπως κι η ποιήτρια μέσα μου κι έδωσα μια λογοτεχνική χροιά, χαχαχα. Συνεχίζω πιο σοβαρή: Με στοίχειωνε για πολλές μέρες το fiction αυτό story, όχι τόσο γιατί η μικρή μου φίλη αρεσκόταν να σπέρνει ανατριχίλες ανάμεσα στα πιτσιρίκια, αλλ' όσο για τον προβληματισμό που έθετε. Η ιδέα του θανάτου απασχολεί όλα τα μυαλά αργά ή γρήγορα, πολύ ή λίγο.

Κάποιοι, κάποτε φαίνεται πως προσπάθησαν ν’απενοχοποίησουν το θάνατο επινοώντας τη μετα-θάνατον ζωή. Η ψυχή που δεν πεθαίνει, αλλά αφήνει το σώμα, «η ύπαρξη που δεν παύει να υπάρχει» αναφέρεται σε θρησκείες, μυθολογίες, σε θρύλους και παραδόσεις και παραμύθια κ.α., κ.α.. Ο νεκρός βέβαια σε κάθε περίπτωση (είτε περπατάει σε παραδεισένιους κήπους, είτε σε μια άλλη διάσταση, ακόμα κι αν τριγυρνάει ανάμεσα στους ζωντανούς) διατηρεί την σκέψη του ενεργή.

«Σκέφτομαι άρα υπάρχω» είπε κι ο Ντεκάρτ.

Όλα για την αίσθηση της ύπαρξης!... Η πίστη στις αντίληψεις αυτές λυτρώνει τους ανθρώπους από τη ψυχοφθόρα σκέψη: Πώς γίνεται να πάψω να σκέφτομαι, να «ενδομιλάω», να επικοινωνώ με την ψυχή μου; Και βέβαια αυτές οι ανησυχίες- φοβίες η πιο κατάλληλη λέξη- είναι φυσιολογικό να προβληματίζουν όλους, απ' τη στιγμή που ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα ίσως στον πλανήτη που σκέφτεται συνέχεια κι αισθάνεται διαρκώς παρούσα την ενδοφωνή του έχοντας καταργήσει εντελώς-σχεδόν (ωραίος ο συνδυασμός/εντελώς-σχεδόν) το ένστικτό, τον τρόπο να παίρνει αποφάσεις και να τις εκτελεί ακούσια.

Η δύναμη της συνήθειας λειτουργεί κι εδώ εξωπραγματικά ισχυρή. Φοβόμαστε το θάνατο γιατί έχουμε συνηθίσει την παρουσία της ύπαρξης μας. Χμ; Λογικό.

(Κατά πόσο όμως μας βοηθάει η πίστη κι η ενασχόληση με τη μεταθανάτια ζωή να συμβιβαστούμε με την ιδέα του θανάτου, να καταργήσουμε το υπέρτατο φόβο; Έπεται η συνέχεια...)

Μια νύχτα με πανσέληνο

2006-06-08T03:09:00.000-07:00

Ο Ισαάκ είχε πέσει στο κρεβάτι πλάι στη γυναίκα του, αλλ' οι ώρες περνούσαν κι αυτός στρυφογύριζε, χωρίς να μπορεί να κλείσει μάτι.

Η Σάρα, η γυναίκα του, ανήσυχη:

-Μα, τελοσπάντων, Ισαάκ, τι έχεις και στριφογυρνάς έτσι; τον ρώτησε. Έχεις τίποτα στενοχώριες;

-Όχι, δεν έχω στενοχώριες.

-Τότε γιατί δεν κοιμάσαι;

-Δεν έχω τίποτα σου είπα.

-Ισαάκ, μου λες ψέμματα. Πες μου τι σε βασανίζει.

-Ε, λοιπόν, θα σου πω... Αύριο ο μήνας έχει 31...

-Κι επειδή;

-Λήγει το γραμμάτιο.

-Κι έπειτα;

-Τον ξέρεις τον Μπλουμ, που μένει απέναντι μας;

-Ναι. Ε, λοιπόν;

-Αύριο πρέπει να του πληρώσω τις 100.000, που μου δάνεισε.

-Κι έπειτα;

-Τι θα πει "έπειτα"; Δεν έχω ούτε ένα χιλιάρικο.

-Και γι' αυτό δεν κοιμάσαι;

Η Σάρα σηκώνεται, ανοίγει το παράθυρο κι αρχίζει να φωνάζει:

-Μπλουμ! Μπλουμ!

Ο Μπλουμ βγαίνει στο παράθυρό του.

-Τι συμβαίνει Σάρα; Μήπως είναι άρρωστος ο Ισαάκ;

-Όχι.

-Μήπως έπιασε φωτιά το σπίτι σας;

-Όχι, όχι. Δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο, Μπλουμ. Πες μου, αύριο πρέπει να σου επιστρέψει τις 100.000 ο Ισαάκ;

-Ναι.

-Ε λοιπόν, δε θα σου τις δώσει, γιατί δεν έχει ούτε χιλιάρικο.

Και κλείνοντας το παράθυρο, γυρίζει στον άντρα της.

-Κοιμήσου τώρα εσύ, του λέει. Είναι σειρά του Μπλουμ να μείνει άυπνος...

Το παράνομο και το παράλογο

2006-06-06T03:05:00.000-07:00

Ήταν ένας αιώνιος φοιτητής στη Νομική, ονόματι Παπαδόπουλος. Είχε πλέον μετά από χρόνια περάσει σ' όλα τα μαθήματα εκτός από ένα. Το έδινε, το ξαναέδινε... όμως ο καθηγητής τον έκοβε κάθε φορά. Έτσι αποφάσισε να πάει να βρει τον καθηγητή και να του προτείνει μια διαπραγμάτευση στο θέμα του βαθμού.

Μπαίνει ένα πρωί στο γραφείο του λοιπόν και του διηγείται την κατάσταση:

-Ααα, παιδί μου Παπαδόπουλε δεν είναι σωστό το διάβασμα σου γι' αυτό και κόβεσαι.

-Όχι κε καθηγητά δεν ισχύει αυτό που λέτε κι επειδή κουράστηκα με αυτό το μάθημα έχω να σας προτείνω μια συμφωνία.

-Τι λες τώρα Παπαδόπουλε;

-Ακούστε με παρακαλώ. Θα σας θέσω ένα ερώτημα. Αν αύριο το πρωί μου δώσετε τη σωστή απάντηση δε θα σας ξαναενοχλήσω. Αν όμως όχι θα με περάσετε και μάλιστα με 10.

-Παπαδόπουλε, δεν είσαι καλά. Αυτά τα πράγματα δε γίνονται.

-Λοιπόν το ερώτημα: τι είναι παράλογο αλλά δεν είναι παράνομο; Τι είναι παράνομο, αλλά δεν είναι παράλογο; Τι είναι και παράνομο και παράλογο; Θα τα πούμε αύριο κε καθηγητά.

Ο φοιτητής αφήνει τον καθηγητή να συλλογιέται την ερώτηση... Μια μέρα πέρασε και δεν μπόρεσε να βρει μια άκρη. Κι ας κατέβασε τόμους από την βιβλιοθήκη κι ας πήρε τηλέφωνο συναδέλφους καθηγητές να ζητήσει τη γνώμη τους.

Ήρθε το επόμενο πρωί κι ο Παπαδόπουλος συνάντησε τον καθηγητή για μια ακόμη φορά.

-Κε καθηγητά βρήκατε την απάντηση;

-Ποια απάντηση; Λοιπόν παιδί μου Παπαδόπουλε δεν είσαι καλά. Μόνο και μόνο επειδή βαρέθηκα να σε βλέπω πάρε το 10 σου και φύγε από μπροστά μου.

Ο πτυχιούχος πια φοιτητής βγήκε ευχαριστημένος από το γραφείο του καθηγητή αφήνοντας τον με την απορία... "Τι είναι παράλογο, αλλά δεν είναι παράνομο; Τι είναι παράνομο, αλλά δεν είναι παράλογο; Τι και τα δύο;"

Ο καθηγητής μπαϊλντισμένος αποφάσισε να πάει στην καντίνα να πιει έναν καφέ. Εκεί τον πλησιάζει ένας νεαρός φοιτητάκος και του αρχίζει το γλείψιμο:

-Τι κάνετε κε καθηγητά; Πώς είστε; Κάπως συλλογισμένο σας βλέπω. Συνέβη κάτι;

-Να, λέει ο καθηγητής, ήρθε αυτός ο χαμένος ο Παπαδόπουλος και με ρώτησε...

-Πείτε μου την ερώτηση, μήπως σας βοηθήσω.

Ο καθηγητής επανέλαβε την ερώτηση στον νεαρό στραβοκοιτώντας τον κάπως κι ευθύς ο φοιτητής απαντά:

-Αα να σας πω. Το ότι εσείς, 55 χρονών άνθρωπος είστε παντρεμένος με μια 23άρα δεν είναι παράνομο, αλλά είναι παράλογο.
Το ότι η γυναίκα σας έχει έναν 25άρη γκόμενο δεν είναι παράλογο, αλλά είναι παράνομο.
Τώρα το ότι εσείς περάσατε τον γκόμενο της γυναίκας σας χωρίς εξετάσεις και μάλιστα με 10... ε αυτό είναι και παράνομο και παράλογο!

(Αφιερωμένο στις ανούσιες καταλήψεις των φοιτητών και στις ατελέσφορες απεργίες των καθηγητών.)

Η Λειτουργία της Τέχνης

2006-06-01T14:57:00.000-07:00

"Η ποίηση είναι απαραίτητη- θα ήθελα μόνο να ξέρω γιατί."

Ο Γάλλος Κοκτώ έγραψε ποίηση αλλά απόρησε γιατί...

Είναι αλήθεια πως ερχόμαστε σε επαφή με την Τέχνη σε κάθε βήμα της καθημερινότητας μας. Μουσική, κινηματογράφος, γλυπτική, λογοτεχνία. Δημιουργούμε... και γευόμαστε τη δημιουργία.

Πρώτη απάντηση για τον κύριο Κοκτώ: Ερχόμαστε πιο κοντά με τον λεγόμενο Δημιουργό του Κόσμου; Όχι, παιδική προσέγγιση!

Δεύτερη: Η δημιούργια που κυλάει από τα χέρια μας στον όποιον τομέα της Τέχνης δεν υποκαθιστά την ανθρώπινη ζωή, τη φύση, όπως πολλοί υποστηρίζουν. Τις εξιδανικεύει! Τώρα. Τις εξιδανικεύει σύμφωνα με τα κριτήρια του κάθε καλλιτέχνη. Αν αυτός, για παράδειγμα, είναι ο Πόλοκ δυο κόκκινες στάλες αρκούν για να δεις τον έρωτα στον καμβά.

Ο άνθρωπος φτιάχνει ουσιαστικά αυτό που επιθυμεί η ψυχή του. Καθώς στο μάρμαρο ή στο λευκό χαρτί αποτυπώνονται τα έσω του καλλιτέχνη. Θα μπορούσαμε να πούμε πως απλά χτίζει καθρέφτες και κοιτά. Κοιτά την επέκταση του εγώ του, την διεύρυνση του ατομικού του πεδίου. Νιώθει να τον κατακλύζει η ανωτερότητα, η θέωση ως εννοεί ο ναρκισσισμός κι όχι η θρησκεία.

Επειδή δεν ρέει σ' όλων τις φλέβες ταλέντο, παρατηρούμε την τάση να υιοθετούν τα άτομα δημιουργίες και να τις αγαπούν. Ποιος δεν έχει άλλωστε αγαπημένα τραγούδια, ταινίες; Στέκομαι στη λέξη "Υιοθετούμε" μια στιγμή και μετά σας καληνυχτώ. Ναι, κάνουμε δική μας τη έτερη δημιουργία όταν τραγουδάμε ή παρακολουθούμε 5η φορά ένα έργο. Θα μπορούσε να πει κανείς... μμμ, πως οι μεν καλλιτέχνες είναι ήλιοι κι οι δε φεγγάρια. Όπως και να 'χει στην τελική όλοι λάμπουμε σαν νιώθουμε το φως.

Trolls

2006-05-31T14:45:00.000-07:00

Well... Δεν είμαι troll, αλλά hobbit. Κοντή, τσαχπίνα και ξανθομαλλούσα!

Θέτω το ερώτημα:

2006-05-31T02:50:00.000-07:00

Τι σας οδηγεί στην ενσωμάτωση μιας αφηρημένης έννοιας (π.χ. κοινωνία) ρε άτομα;!

Τα ελληνοτουρκικά και άλλα

2006-05-29T15:45:00.000-07:00

1) Οι "Έλληνες" και οι "Τούρκοι" σαν θέμα συζήτησης για μας υφίσταται μόνο στην Ιστορία. Διατυπώνουμε κρίσεις και απόψεις θέτοντας τις βάσεις στο παρελθόν και χτίζουμε με τα υλικά της θεωρίας και της λογικής. Όμως. Όταν πατάμε στο παρόν και γύρω μας στέκουν δέντρα, κτίρια, σχολεία και τηλεοράσεις βλέπουμε τον εαυτό μας στους καθρέφτες και γύρω τους κόσμους στα σαλόνια.

2) Όλοι το νιώθουμε νομίζω: Μόνο όσοι θα γράψουν την Ιστορία, όσοι διορίσαμε εμείς να ιδρύουν τα μελλοντικά της χώρας, βλέπουν "'Ελληνες" και "Τούρκους". Κι αυτοί δίχως νου και γνώση! Πιόνια των ανωτέρων και της διανοητικής του έλλειψης.

Έστω λοιπόν πως έχω δίκιο με τα παραπάνω, τι γεννά ρατσισμό και πίκρα στους πολίτες; Τα πάθη του παρελθόντος; Διευθετήθηκαν πια, σωστά και λάθος. Τα πάθη του παρόντος; Η σαχλή διαχείριση των κυβερνητικών τα φταίει, άρα δεν πρέπει να θυμώνουμε με την αφηρημένη έννοια, που λέει κι ο Νίκος Δήμου. Τόσο αυτά όσο και τα πάθη του μέλλοντος σε μεγάλο ποσοστό δεν είναι στο χέρι μας προς διαμόρφωσιν.

Άρα.
Οι άνθρωποι είμαστε εδώ. Στο 2006. Κι αν σταθούμε γυμνοί ο ένας πλάι στον άλλο δε θα υπάρχουν εθνικότητες και κοινές ομαδοποιήσεις, παρά μόνο γλυκά ή αδιάφορα χαμόγελα, απαλά μαλλιά ή πλαδαρές κοιλιές, μάτια γαλανά όλο γλύκα ή στήθη μαραμένα, φωνές μελωδικές και φωνές ενοχλητικές. Το κάθε άτομο θα διαλέξει να πλησιάσει.

Όταν αγγίξεις την υπεραπλούστευση αδειάζοντας το νου από σκέψεις περιττές και άσχημες, βουτηγμένες σε ξεπερασμένες νοοτροπίες κατακτάς την ηρεμία, ώστε να δεις καθαρά και να κρίνεις σωστά κάθε υποδιαίρεση του κόσμου. Χωρίς προκαταλήψεις, προπαγανδιστικές επιρροές και ανυπόστατες γενικεύσεις.

Θαρρώ, λοιπόν, πως είσαι έξυπνος σαν δεν βλέπεις τα ρούχα του βασιλιά.

God bless Greece

2006-05-29T01:57:00.000-07:00

Ο Σαλτάρω στο Κενό είναι ο άτριχος πίθηκος κι εγώ είμαι ο Άσιμος:

Εμείς έχουμε ιστορία
Πολεμήσαμε στην Τροία
Εσύ που έγινες πρεζόνι
Και σε πήρε το βαγόνι
Πού πας μωρή ξυπόλητη στ' αγκάθια;

21ος αιώνας

2006-05-29T00:56:00.000-07:00

Είμαστε εδώ που δεσπόζει η μετριότητα και λίγο παρακάτω.

Journey

2006-05-27T13:44:00.000-07:00

Είμαστε στο δρόμο μέρες, κοιμόμαστε απόμερα νύχτες.

Πού θα μας βγάλει το ταξίδι του δρόμου;

Δεν αποφασίσαμε ποτέ προορσμό γιατί μας είπαν οι Ποιητές πως αξία έχει η διαδρομή, οι κόποι κι οι χαρές αυτής.

Μα όσο εκείνος οδηγεί ο ορίζοντας χάνεται από τα μάτια μου. Τα φώτα, τα μοτέλς ξεμακραίνουν.

Θέλω να φτάσουμε.

Cyber Love

2006-05-27T01:06:00.000-07:00

Ο Νίκος Δήμου στα τελευταία του ποστ υποστήριξε πως μεταξύ εκείνου και των σχολιαστών του δημιουργούνται ολοένα πιο στενοί δεσμοί εξάρτησης, φιλίας και άλλων συναισθημάτων.

Μου κάνει εντύπωση που πολλοί ενασχολούμενοι με την επικοινωνία through screen υιοθετούν τέτοιου είδους αντιλήψεις. Ποιο forum, chat ή blog δεν στάζει συναίσθημα;

Δεν είμαι εναντίον της επικοινωνίας υπό οποιαδήποτε μορφή. Αρκεί στο περιεχόμενο της συζήτησης να μην εμπλέκονται προσωπικά πάθη κι αγκαλιές διότι εκεί απαιτούνται βλέμματα, αγγίγματα κι αληθινές αγκαλιές. Υπάρχει διαφορά όταν δίνεις ένα φιλί στο άτομο πλάι σου το οποίο εν αντιστοιχία στο net εμφανίζεται ως "χχχ".

Επίσης μου κάνει εντύπωση πόσο εύκολα ξεστομίζεται η λέξη αγάπη εδώ ενώ στην ζωή όλοι συγκρατημένοι ή καλύτερα πιο αληθινοί- ζυγίζουν τη στιγμή-ζυγίζουν την επιθυμία να πουν σ' αγαπώ.

Έδωσα την άποψη μου στο doncat-blog αλλά κατασπαράχτηκε. Καθένας φώναξε πόσο πολύ νοιάζεται για τον έναν σχολιαστή ή τον άλλον. Οι νετ συναισθηματισμοί αποτελούν υποκατάστατο κάποιας έλλειψης στην ζωή τους; Δεν εξηγείται αλλιώς. Δεν βρίσκονται δηλαδή άνθρωποι γύρω τους να τους φιλήσουν, να τους αγαπήσουν, να τους αφήσουν χάδια στο κορμί; Δεν τους αρκούν φαίνεται.

Μια άλλη εκδοχή: Οι άνθρωποι έχουν την τάση να αποφεύγουν την πραγματικότητα με τους συμβιβασμούς, την ευπρέπεια, την αλήθεια με όλο το ζουμί που κρύβει η λέξη- ξεσπούν πίσω από την ψηφιακή μάσκα σε ανελέητες συνουσίες.

Κρίμα στον σαλτάρω στο κενό που κατηγορείται ότι τους χαλάει τη ρομαντική διάθεση. Τα σχόλια του σβήνονται ακόμα κι όταν δεν προσβάλει κανέναν παρά μόνο την "αισθητική" τους. Άνθρωποι που αφήνουν την άνοιξη για να χχχ με cyber lovers/friends στο pc.

There' s always another rainbow!

2006-05-26T09:42:00.000-07:00

Avatar2

2006-05-24T03:16:00.000-07:00

Avatar

2006-05-24T03:06:00.000-07:00