Ε όχι ρατσισμός!

Διακρίσεις φύσει γεννηθείσες:

Οι ατομικές διακρίσεις που λαμβάνουν χώρα καθημερινά ανάμεσά μας, μέσα μας, αποτελούν κάτι πολύ φυσιολογικό και διαμορφώνονται σύμφωνα με την ανατροφή μας, τις εμπειρίες μας, γενικότερα το υπόβαθρό μας. Τα διδάγματα, μερικές φορές μάλιστα δόγματα, με τα οποία γαλουχηθήκαμε δρουν καταλυτικά μέσα μας ώστε να προδικάσουμε να εντάξουμε τον συνάνθρωπο μας στην κατηγορία που αρμόζει στην πρώτη του εντύπωση, να κρίνουμε το ποιόν του, αν είναι καλός ή κακός, άξιος της προσοχής μας ή της απαξίας μας, να διακρίνουμε, λοιπόν. Δεκτά όλα αυτά.

Αλλά όχι και ρατσισμός!...:

Αντίθετα ο ρατσισμός επιβάλλεται στους ανθρώπους από ένα άτομο ή μια ομάδα που κυριαρχεί επί των μαζών. Εδώ χάνεται το προσωπικό υπόβαθρο κάθε μέλους της μάζας ή ας πούμε καλύτερα καθορίζεται από τον άρχοντα παράγοντα. Αιτία τα συμφέροντα του άρχοντα και η γνώση αυτού των προσωπικών διακρίσεων. Μπορεί αν είναι ικανός να επιβάλει τα ίδια αισθήματα σε πολλούς παράλληλα – αν και η υστερία είναι πάθηση του ατόμου εντούτοις μπορεί να ασθενήσει την ίδια στιγμή ο πληθυσμός μιας πόλης (μαζική υστερία). Γενικό παράδειγμα (όχι αντιπροσωπευτικό για όλες τις περιπτώσεις): Ο κυβερνήτης μιας χώρας βρίσκει απειλητική την άνοδο στα κοινωνικά στρώματα μιας μειονότητας αλλόφυλης. Με το μυαλό λοιπόν στην προπαγάνδα και το χέρι στη Βίβλο στρέφει τον λαό του ενάντια σε όσους αποτελούν κίνδυνο για την εξουσία του. Κι εγένετο ο ρατσισμός. Ο οποίος φυσικά φτύνει τον θύτη κι όχι το θύμα.